Διαφορές Ορθοδοξίας & Ρωμαιοκαθολικών
Αποστόλου Γραίκου, Εκπαιδευτικού

Ο πλανήτης μας αριθμεί σήμερα περί τα 6 δισεκατομμύρια ανθρώπους. Το 60% των κατοίκων της, γύρω στα 4 δις, είναι πιστοί ανατολικών θρησκευμάτων. Ινδουιστές, βουδιστές, μωαμεθανοί, κομφουκιανιστές κ.α. Είναι άνθρωποι, οι οποίοι ύστερα από 2000 χρόνια ερχομού του φωτός στην γη δηλ. του Χριστού, αυτοί εξακολουθούν να πιστεύουν και να λατρεύουν τις πέτρες της Μέκκας, τα λασπόνερα του Γάγγη, τις μούμιες της Αιγύπτου, τις αγελάδες του κάμπου, το τίποτα του Νιρβάνα, τη Φωτιά, τα ερπετά, τον Ήλιο και πολλούς αυτόκλητους Μεσσίες και Σωτήρες τύπου Μουν, Σάϊ Μπαμπα κ.α. , άλλα και αυτόν ακόμη τον Σατανά. Πρόκειται για ανθρώπους που διακατέχονται από δαιμόνια. Για αυτό και το ιεραποστολικό και κατηχητικό έργο της Ορθοδοξίας συνεχίζεται και θα συνεχίζεται αμείωτο μέχρι συντέλειας, ώσπου να φτάσει σε κάθε γωνιά το μήνυμα του Χριστού και της Αναστάσεώς του και όσο το δυνατό περισσότεροι από αυτούς τους δαιμονισμένους να βαπτισθούν και να αναγεννηθούν εν Πνεύματι Αγίω.
Τα υπόλοιπα όμως 2 δισεκατομμύρια, τιτλοφορούνται με την Ονομασία «Χριστιανός». Σ’ αυτούς ανήκουν εμείς οι Ορθόδοξοι, οι Ρωμαιοκαθολικοί με τις παραφυάδες τους, οι προτεστάντες με τις μύριες υποδιαιρέσεις τους και τώρα τελευταία -ω του ψεύδους και της θρασύτητας- καπηλεύτηκαν την ονομασία και οι άμεσα πολέμιοι της ονομασίας αυτής αλλά και της πηγής της, οι εξολοκλήρου αντίχριστοι και χριστομάχοι, ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά!!, κοινώς Χιλιαστές. Κάθε μία, λοιπόν, από όλες αυτές τις παραφυάδες αποτελεί «εκκλησία». Ο αριθμός τους ανέρχεται περί τις 2000. Χαρακτηριστικό γνώρισμα κάθε «εκκλησίας» είναι ότι αυτή αποτελεί και έχει την αλήθεια και οι άλλες 1999 είναι αιρέσεις.
Υπερασπίζεται δε το προνόμιό της αυτό με τέτοιο σθένος ώστε αναγκάζεται ο κάθε καλοπροαίρετος, με βάση μόνο τη λογική, να αναρωτηθεί: Άραγε πόσες είναι οι αλήθειες; Πολλές ή μία; Αν είναι μία, τότε ποια είναι αυτή και πώς θα την αναγνωρίσω ανάμεσα σε όλες αυτές, που σημειωτέον ο αριθμός τους εξακολουθεί να αυξάνεται και θα αυξάνεται μέχρι συντέλειας. Και τελικά εάν είναι Μία η αληθινή θρησκεία, ποιος είναι ο υπαίτιος της γέννησης όλων αυτών των λεγόμενων εκκλησιών;

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Χριστιανός. Ένα όνομα γλυκύτατο. Ένα όνομα που περικλείει μέσα του κάθε υψηλή έννοια επειδή ακριβώς πηγάζει από τη λέξη Χριστός. Ένα όνομα που δηλώνει ταυτότητα και βίο. «Και όπως ένας που θα ήθελε να λέγεται γιατρός ή δικηγόρος», μας λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης, «δεν θα καταδεχόταν να αμφισβητηθεί ο τίτλος του εξαιτίας της έλλειψης μόρφωσης, επειδή δεν θα αναγνωρίζεται στην καθημερινή πρακτική αυτό που ονομάζεται, αλλά αντίθετα εκείνος που επιθυμεί να φέρει αληθινά ένα από αυτά τα ονόματα, για να μην θεωρείται πλασματική η ονομασία θα πιστοποιήσει με το ίδιο του το έργο την προσωνυμία. Κατά τον ίδιο τρόπο και όποιος φέρει το όνομα Χριστιανός, χωρίς όμως να προβάλει με τη ζωή του όλα εκείνα που συνυποννοούνται με αυτό το όνομα, αυτός διαψεύδει την προσωνυμία». (Το όνομα Χριστιανός, Γρηγόριος Νύσσης, εκδ. Τέρτιος) Έως τον 9ο αιώνα η χριστιανική πίστη ήταν η ίδια στην Ανατολή και τη Δύση. Μας συνέδεε μια πνευματική αδελφότητα και όλοι, ανάλογα και με το βίο του ο καθένας, φέραμε το όνομα Χριστιανός επαξίως. Αυτή η ενότητα οφειλόταν στο γεγονός ότι οι Άγιοι Απόστολοι διέσχισαν όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για να διαδώσουν το Ευαγγέλιο. Ακολουθώντας έτσι πιστά την εντολή του Χριστού: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη…» (Ματ. 9. 28, 19-20).
Αυτή η Αποστολική πίστη που εξήγησαν και διακήρυξαν για όλη την οικουμένη και για όλες τις εποχές πρώτα οι Αποστολικές Σύνοδοι και μετέπειτα οι 7 Οικουμενικές, ήταν η ίδια χωρίς καμία παραλλαγή από τη μια άκρη της Ευρώπης έως την άλλη. Αυτή, λοιπόν, η Οικουμενική Αποστολική Πίστη εκφράστηκε με τον καλύτερο τρόπο στο Σύμβολο της Πίστης που συνέταξαν οι Άγιοι Θεοφόροι Πατέρες στην Α΄ Οικ. Σύνοδο στη Νίκαια της Βηθυνίας το 325 μ.Χ. και στη Β΄ Οικ. Σύνοδο στην Κων/πολη το 381 μ.Χ. όπου και πήρε την τελική του μορφή. Το 787 μ.Χ. η Ζ΄ Οικ. Σύνοδος συνέταξε το περίφημο Συνοδικό της Ορθοδοξίας που συμπληρώνει, θα λέγαμε κατά κάποιο τρόπο, το Σύμβολο της Πίστεως όσον αφορά τα θέματα λατρείας. Σύσσωμη, λοιπόν, η Ευρώπη με τους Επισκόπους του Δυτικού Τμήματός της και τους Επισκόπους του Ανατολικού, αποδέχτηκαν τους όρους και τους κανόνες των 7 Οικ. Συνόδων.
Στις αρχές, όμως, του 9ου αιώνα άρχισαν να παρουσιάζονται και να γιγαντώνονται οι πρώτες καινοτομίες της Δύσης. Καινοτομίες σε δογματικά και εκκλησιολογικά θέματα, που οδήγησαν το 1054 στο σχίσμα Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας. Οι Δυτικοί αποχώρησαν και δημιούργησαν έτσι μια νέα καινοτομημένη «εκκλησία». Μια «εκκλησία» που συνεχίζει να καινοτομείται μέχρι και σήμερα.
Πώς, όμως, φτάσαμε στις 2000 περίπου δημιουργηθείσες «εκκλησίες»; Δανείζομαι από το περιοδικό «ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ» ένα κομμάτι από ένα άρθρο ενός διαλόγου μεταξύ ορθοδόξου ιερέα και ενός Λατίνου: «Για να αποδείξω, λοιπόν,» λέει ο ορθόδοξος ιερέας προς τον Λατίνο «ιερέα», «σε ποιον ανήκει το σχίσμα, θα σας δείξω το εξής παράδειγμα», και αμέσως διέταξε να του φέρουν μια κόλλα χαρτί. Παίρνοντάς την στα χέρια του ο ορθόδοξος ιερέας είπε ενώπιον όλων και του ίδιου του Λατίνου: «Βλέπετε αυτό το χαρτί; Αυτό το χαρτί όπως το βλέπετε τώρα ενωμένο είναι σαν την εκκλησία του Χριστού, της Ανατολής και της Δύσης, μέχρι τον 9ο αιώνα μ.Χ. Όπως ήμασταν ενωμένοι μεταξύ μας, ήμασταν αδιάσπαστοι και αχώριστοι. Όταν όμως από τον φθόνο του Πανούργου Σατανά παρεισέφρησαν στη Δυτική «εκκλησία» οι καινοτομίες, τότε αναγκάστηκε η Ανατολική Εκκλησία να αποσχίσει την Δυτική, για να διασώσει το χριστεπώνυμο πλήρωμα». Και αμέσως έσκισε στα δύο το χαρτί, λέγοντας: «Να που το χαρτί διαιρέθηκε στα δύο˙ η μεν μισή κόλλα είναι η Ανατολική του Χριστού Εκκλησία που έμεινε η ίδια, διατηρώντας την πανάρχαια παράδοση και την Ορθοδοξία, την οποία θα διατηρεί εις τον αιώνα τον άπαντα, στερεωμένη στο αρραγές θεμέλιο της πίστεως˙ η άλλη μισή κόλλα, η οποία σημαίνει την Δυτική «εκκλησία», δεν έμεινε η ίδια όταν αποσχίστηκε, αλλά εξακολούθησε να καταξεσκίζεται σε μυριάδες άλλες αιρέσεις και να που απ’ αυτήν αποσχίσθηκαν οι Λουθηρανοί». Και αμέσως ο γέροντας έσκισε μια λωρίδα από το χαρτί. «Επίσης οι Καλβινιστές», και έσκισε και άλλη μια λωρίδα όμοια, και πάρα πολλές άλλες δηλ. για τους Καθαρούς, τους Χιλιαστές, τους Ορθολογικούς, τους Κουάκερους, τους Μεθοδιστές, τους Παλαιοκαθολικούς, τους Μορμόνους και όλους τους υπόλοιπους που πήγασαν από αυτούς, οι οποίοι καταξεσκίστηκαν από τον χάρτη της Δυτικής «εκκλησίας». Και επειδή σε κάθε μια από τις ανωτέρω αιρέσεις ξεσχιζόταν το χαρτί, απέδειξε ο ορθόδοξος ιερέας ποιοι είναι πράγματι οι σχισματικοί. Να, λοιπόν, η μητέρα όλων των χριστιανικών αιρέσεων. Η Δυτική «εκκλησία». Η Ανατολική Εκκλησία νυμφευμένη με τον Κύριο Ιησού Χριστό διατηρείται ακέραιος και πιστή Σ’ αυτόν και θα παραμείνει εις τους αιώνας. Η Δυτική «εκκλησία» νυμφευμένη στην αρχή με τον Σωτήρα Χριστό, άρχισε κατόπιν παρανόμως να ερωτοτροπεί με τον Σατανά. Κατάντησε έτσι μοιχαλίδα. Καρποί δε της παράνομης αυτής μίξης με τον Σατανά ήταν και είναι όλα αυτά τα εκτρώματα-αιρέσεις με τα οποία παρέσυρε και παρασύρει στην απώλεια εκατοντάδες εκατομμυρίων ανθρώπινες ψυχές.
Ποιες όμως ήταν οι καινοτομίες αυτές που αποτελούν τις διαφορές των δύο εκκλησιών, που επέφεραν το σχίσμα; Τις χωρίζουμε σε τρεις, συνοπτικά, κατηγορίες. Α. Καινοτομίες που αφορούν τα δόγματα. Β. Καινοτομίες που αφορούν τα μυστήρια της εκκλησίας, και Γ. Καινοτομίες που αφορούν την λατρεία.

- ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΕΣ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΑ -

1. Πρωτείο
Θεμελιώδες και βασικό δόγμα της ορθοδόξου Πίστεώς μας είναι ότι ο Χριστός είναι η κεφαλή της Εκκλησίας. Γράφει το στόμα του Χριστού στην προς Εφεσίους Επιστολή κεφ.α΄ στιχ. 22-23: «Και Αυτόν (δηλ. τον Κύριον) έδωκε κεφαλήν υπέρ πάντα τη Εκκλησία, ήτις εστί το σώμα αυτού». Και πιο πάνω: «Ως και ο Χριστός κεφαλή της Εκκλησίας» ε’. Λέγοντας εκκλησία καλούμε την στρατευόμενη στη γη αλλά και την θριαμβεύουσα στον ουρανό. Άρα, ο και νεκρών και ζώντων την εξουσίαν έχων ως Θεός, δεν είναι άλλος παρά ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.
Η καινοτομία των Παπικών φρονεί τα εξής: Ο πάπας είναι ο τοποτηρητής του Χριστού στη γη. Αρχηγός και κεφαλή της Εκκλησίας, και της στρατευόμενης αλλά και της θριαμβεύουσας, γιατί όπως θα δούμε παρακάτω, διαχειρίζεται τις καλές πράξεις ακόμα και των Αγίων προς όφελος των πιστών του, απονέμοντας αυτές σε όποιον δώσει τα ανάλογα αργύρια. Στο πρόσωπό του συνοψίζεται ολόκληρη η Εκκλησία. Χωρίς τον Πάπα δεν μπορεί καν να νοηθεί Εκκλησία. Και όπως είπε και ο Πάπας Παύλος ο ΣΤ΄: «Όπου Πάπας εκεί και η Εκκλησία».
Αυτό βέβαια γίνεται γνωστό σε όλους όταν διαβάσουμε τον τίτλο του Πάπα. Ακούστε: «Η αυτού αγιότης Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β΄, Επίσκοπος Ρώμης, τοποτηρητής του Ιησού Χριστού επί Γης, διάδοχος του πρίγκιπα των Αποστόλων Πέτρου, Άκρος Αρχιερεύς της Παγκόσμιας Εκκλησίας, Πατριάρχης της Δύσεως, Πριμάτος της Ιταλίας, Αρχιεπίσκοπος και Μητροπολίτης της Ρώμης, Αρχηγός του κράτους της πόλεως του Βατικανού, ο Δούλος των δούλων του Θεού». Ο Πάπας, λοιπόν, είναι τα πάντα. Ο Χριστός καλείται Αρχιερεύς κυρίως και σπανίως Μέγας Αρχιερεύς. Ο Πάπας καλείται «Pontifex maximus» δηλ. Μέγιστος Αρχιερεύς, πάνω και από τον Ιησού Χριστό.
Από πολύ νωρίς, μόλις από τα μέσα του 3ου αιώνα μ.Χ. η εκκλησιαστική γλώσσα στη Δύση αρχίζει να μιλάει σαφώς περί πρωτείου δυνάμεως και εξουσίας. Ο Πάπας Στέφανος (254-257) εννοεί το πρωτείο ως δύναμη και δικαίωμα περιβολής με εξουσίες. Ο δε Πάπας Δάμασος (366-384) διδάσκει ότι στο πρόσωπο του επισκόπου της Ρώμης διαιωνίζεται ο ίδιος ο Πέτρος. Ο ίδιος Πάπας δήλωνε ότι οι Πάπες είναι αυτοί που συγκαλούν και αθροίζουν αυθεντικά τις Οικουμενικές Συνόδους. Πάραυτα, ο ίδιος «δεν παρέστη στην Β΄ Οικ. Σύνοδο το 381 στην Κων/πολη, ούτε αυτοπροσώπως, ούτε δια τοποτηρητών, ούτε δια της συνήθους συνοδικής επιστολής, και μ’ όλον τούτον, ταύτην (την Σύνοδο δηλ.) ως αληθώς Οικουμενικήν άπαντες οι Δυτικοί συνωμολόγησαν». Πηδάλιον σελ. 153. Επίσης, ο ίδιος Πάπας ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον τίτλο «Pontifex maximus» δηλ. Μέγιστος Αρχιερεύς.
Ο Γ΄ λοιπόν κανόνας της Β΄ Οικ. Συνόδου λέει: «Τον μεν τοι Κωνσταντινουπόλεως επίσκοπον έχειν τα πρεσβεία της τιμής μετά τον της Ρώμης επίσκοπον, δια το είναι αυτήν νέαν Ρώμην». Ο κανόνας μιλάει καθαρά για πρεσβεία τιμής και όχι για πρεσβεία εξουσίας και υποταγής των υπόλοιπων εκκλησιών στην «εκκλησία» της Ρώμης. Ανεγνώρισαν πρωτείο τιμής, το προβάδισμα δηλ. μεταξύ ΙΣΩΝ. Αυτό, όμως, οι Πάπες το εξέλαβαν σαν πρωτείο εξουσίας λέγοντας ότι ο εκάστοτε Πάπας έχει εξουσία και θεωρείται σαν η ορατή κεφαλή της εκκλησίας. Γι’ αυτό και μετά την Β΄ Οικ. Σύνοδο, οι Πάπες Βονιφάτιος ο Α΄ (418-422) και Λέων ο Α΄ (440-461) προβάλλουν τον επίσκοπο Ρώμης ως τον επίσκοπο και την κεφαλή όλων των κατά τόπους εκκλησιών και ολόκληρης της οικουμενικής εκκλησίας.
Και φτάνουμε στο 858-867 μ.Χ. επί Πάπα Νικολάου του Α΄ όπου η εκκλησιαστική εξουσία πολιτικοποιείται, η δε εκκλησίας της Ρώμης απολυτοποιείται. Ο Πάπας καθίσταται η ύψιστη νομοθετική και δικαστική αρχή. Μόνος αυτός δικαιούται να εκδίδει κανόνες στην εκκλησία, ενώ κάθε είδους συνοδικές αποφάσεις τότε μόνο είναι ισχυρές, όταν επικυρώνονται από την εκκλησία της Ρώμης!!! Αργότερα ο Γρηγόριος ο Ζ΄ (1073-1085) θα διατυμπανίζει ότι μόνο η εκκλησία της Ρώμης ιδρύθηκε από τον Κύριο, και η σωτηρία των πιστών είναι αδύνατη χωρίς την αφοσίωση και υπακοή στον Πάπα!!! Τέλος, μετά το πέρασμα αιώνων, το παπικό πρωτείο πέρασε μέσα από πολλές καταχρήσεις εκκλησιαστικής βίας και αυθαιρεσίας, από πολλά σχίσματα εκκλησιαστικά και από πολλές απολυταρχικές συγκρούσεις με τις κοσμικές εξουσίες, πέτυχε το αποκορύφωμά του στην Α΄ Σύνοδο του Βατικανού του 1870 επί Πάπα Πίου του Θ΄, όπου μαζί με το αλάθητο του Πάπα, διατυπώθηκε ως δόγμα πίστεως. Παραθέτουμε τον κανόνα: «Εάν τις νομίσει ότι ο Ρωμαίος Ποντίφιξ έχει ως έργον του την εποπτείαν και διοίκησιν, ουχί δε την πλήρην και υπέρτατην δικαιοδοσίαν εν άπαση τη εκκλησία ου μόνον εν τοις αφορωσι τα της πίστεως και των ηθών, αλλά και εν τοις την πειθαρχίαν και διοίκησιν της καθ’ άπασαν την οικουμένην εκκλησίας ή ότι απολαύει μεν ούτος τοιούτων κρειττόνων προνομίων, ουχί δε του συνόλου της υπερτάτης ταύτης δυνάμεως και ισχύος, ή ότι η δύναμις αυτού δεν είναι τακτική και απεριόριστος, είτε εν πάσαις και ταις κατά μέρος εκκλησίαις, είτε και εν πάσι τοις κατά μέρος πιστοις ποιμέσιν, ανάθεμα έστω». Η Σύνοδος θέσπισε το πρωτείον ως «δόγμα θεόθεν αποκαλυφθέν»!!!
Έτσι τώρα ο Πάπας «θείω δικαίω» έχει στα χέρια του τη διπλή εξουσία, την κοσμική και τη πνευματική. Αυτό βέβαια γίνεται σαφές και από τα δύο κέρατα στο κεφάλι του!! Από τη δικέρατο τιάρα του. Ο Paul Ballester, πρώην φραγκισκανός Μοναχός, αφού επέστρεψε στην Ορθοδοξία, χειροτονήθηκε κληρικός και έφτασε ως το επισκοπικό αξίωμα. Δολοφονήθηκε τον Ιανουάριο του 1984 στο Μεξικό, όπου εργαζόταν ιεραποστολικώς ως επίσκοπος Ναζιανζού, του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ανήκων στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Βορείου και Νοτίου Αμερικής. Γράφει στο βιβλίο του, όπου περιγράφεται η μεταστροφή του, απαντώντας στους παπικούς που τον κατηγορούσαν γι’ αυτή τη μεταστροφή του, τα εξής: «Λίγο ακόμη, στον δρόμο που βαδίζεται και θα αποκαλέσετε τον Κύριό μας, αντιπρόσωπο του Πάπα στον ουρανό». Ο δε επίσκοπος Μαρέ, έγραψε πολύ σωστά: «Θα ήταν πιο ακριβείς οι Ρωμαιοκαθολικοί αν εκφωνώντας το «Πιστεύω» έλεγαν «και εις ένα Πάπαν» παρά να λένε «και εις μίαν εκκλησίαν».
Αυτό δε που ξεπερνά κάθε όριο λογικής είναι ότι οι Παπικοί χρησιμοποιούν δύο «Πάτερ ημών». Αντιγράφω από το φυλλάδιο «Σπίθα»: «Δύο «Πάτερ ημών» έχουν οι Φράγκοι. Ένα στον Ουράνιο Πατέρα και ένα στον επίγειο. Τον Πάπα. Και έχουν καλόγριες που πέφτουν χάμω μπρούμυτα όλες, σαν κοτούλες, φιλάνε το πρόσωπο της γης και κάνουν προσευχή στον Πάπα. Και λένε στον Πάπα την προσευχή τους: «Πάτερ ημών, ο επί της γης»!!! Έπρεπε να το δείτε αυτό το φοβερό θέαμα. Να πέφτουν οι καλόγριες κάτω και να λένε στον Πάπα «Πάτερ ημών ο επί της γης»!!!! Ο δε τιμώμενος σαν Άγιος της Παπικής «εκκλησίας» ή μάλλον παρασυναγωγής, Ντον Μπόσκο, χαρακτήριζε τον Παπα «Θεό επί της γης» λέγοντας τα ακόλουθα βλάσφημα λόγια: «Ο Χριστός ύψωσε τον Πάπα υπεράνω των προφητών, του Προδρόμου, των Αγγέλων. Ο Ιησούς ανέβασε τον Πάπα στο ύψος του Θεού»!! Επίσης, μεταφέρω μια προσφώνηση προς τον Πάπα Ιούλιον που έγινε το 1512 στη σύνοδο του Λατερανού από κάποιον Χριστόφορο Μάρκελο: «Σοι τω καλλίστω και μεγίστω Ηγεμόνι φαιδρά δουλεύσαι τη ψυχή επί την σην βασιλείαν παμπληθεί προστρέχει, και δη εις τους αγίους σου πόδας κυλιομένη η εκκλησία κατά τούτον τον τρόπον βοήθειαν εκζητεί, και ευδοκεί προς σε, ω Ιούλιε μακαριώτατε ποιμήν, ικετεύουσα ως προς αληθινόν ηγεμόνα, δαυθεντευτήν και πατέρα και νυμφίον, προστρέχει. Επιμελήθητι, μακαριώτατε πάτερ, ίνα της σης Νύμφης το είδος και η στολή επανέλθει. Συ γαρ ποιμήν, συ ιατρός, συ κυβερνήτης, συ εργάτης, συ άλλος Θεός τέως επί της γης». Δεν υπάρχει πιο εμετικό κείμενο από αυτό. Δύο λοιπόν οι Θεοί. Ο εν τοις ουρανοίς και ο επί της γης. Δύο οι κεφαλές της εκκλησίας, η αόρατη ο Χριστός και ο ορατή ο Πάπας. Ένα ακόμη δηλωτικό των δύο κεράτων στο κεφάλι του!!
Οι παπικοί προσπάθησαν να στηρίξουν το πρωτείο και αγιογραφικά. Επειδή δηλαδή οι Πάπες ασκούσαν και πνευματική εξουσία έπρεπε οπωσδήποτε να βρεθούν κάποια χωρία απ’ την Αγία Γραφή τα οποία ετσιθελικά θα στήριζαν το πρωτείο. Γι’ αυτό κάθισαν, βρήκαν 3,4 χωρία, τα κόψανε, τα ράψανε, τα μοντάρανε και τα δώσανε μια τελείως διαφορετική ερμηνεία από αυτήν που είχαν και τα προβάλλανε σαν χωρία για να στηρίξουν τα αστήριχτα. Πώς, λοιπόν, καλύπτονται και αγιογραφικά; Θεωρούν τον Απόστολο Πέτρο σαν τον πιο κορυφαίο μαθητή του Κυρίου και μάλιστα τον τιμούν πολύ περισσότερο από τον Απόστολο Παύλο διότι, λένε, είχε από τον Χριστό περισσότερη εξουσία από τους άλλους μαθητές και ότι αυτός ήταν ο πρώτος που ίδρυσε την εκκλησία της Ρώμης. Γι’ αυτό και κάθε Πάπας οικειοποιείται την κορυφαιότητα και την εξουσία του Αποστόλου Πέτρου και εμφανίζεται σαν άμεσος διάδοχός του. Και οι δύο αυτοί ισχυρισμοί αποτελούν μια θρασύτατη παραποίηση της αλήθειας του Ευαγγελίου και μια χονδροειδής κατασυκοφάντηση του ρόλου και της αξίας του Αποστόλου Πέτρου μέσα στην Γραφή. Όσον αφορά τον πρώτο ισχυρισμό τους για τις επιπλέον εξουσίες του Πέτρου, τους απαντούμε: Α. Ο Απόστολος Πέτρος δεν υπήρξε ποτέ άρχοντας και εξουσιαστής πάνω στους άλλους αποστόλους. Β. Κατά την Ιεραποστολική Σύνοδο των Ιεροσολύμων το 49-50 μ.Χ. πρόεδρος ήταν ο Αδελφόθεος Ιάκωβος και όχι ο Πέτρος. Γ. Στους Γαλάτας β΄-11, 14 βλέπουμε τον Παύλο να ελέγχει αυστηρότατα τον Απόστολο Πέτρο και μάλιστα μπροστά σε πολύ κόσμο για μια συγκεκριμένη του πεποίθηση. Δ. Όταν ο Πέτρος θέλησε να ξεχωρίσει τον εαυτό του από τους άλλους μαθητές, έτσι όπως μας τον θέλουν οι Πάπες, στον Μυστικό Δείπνο λέγοντας: «ει πάντες σκανδαλισθήσονται εν σοι, εγώ δε ουδέποτε σκανδαλιθήσομαι», έφαγε τα μούτρα του. Ε. Αν υπάρχει κάποιος μαθητής στον οποίο ο Κύριος είχε ιδιαίτερη αγάπη, αυτός ήταν ο Ιωάννης, ο μαθητής «όν ηγάπα ο Ιησούς» και όχι ο Πέτρος. ΣΤ. Ο ίδιος όντας Απόστολος και Αρχιερεύς καλεί τους πρεσβυτέρους «συμπρεσβυτέρους». (Α΄ Πετρ. 5-1) Ζ. Όταν χρειάστηκε να αναπληρωθεί η θέση του Ιούδα, δεν φέρθηκε σαν Πάπας, σαν αυθεντία να επιβάλει τη γνώμη του, αλλά έριξαν κλήρο. Η. Το ίδιο έκαναν και για την εκλογή των διακόνων (Πράξ. 6-2, 3) Θ. Ο Κύριος ονόμασε κάποτε τον Πέτρο, Σατανά. (Ματθ. 16-21, 23) Το δέχονται άραγε αυτό οι Παπικοί και για τους διαδόχους του Αποστόλου Πέτρου, αφού όπως υποστηρίζουν κληρονόμησαν όλα τα του Πέτρου; Ως προς τον δεύτερο ισχυρισμό τους, ότι ο Πέτρος ήταν αυτός που ίδρυσε την εκκλησία της Ρώμης, τους απαντούμε: Α. Πουθενά μέσα στην Γραφή δεν αναφέρεται ότι ο Απόστολός Πέτρος πήγε στη Ρώμη, και ίδρυσε εκκλησία. Το ότι μαρτύρησε στη Ρώμη το γνωρίζουμε μόνο από την παράδοση. Β. Ο Απόστολος Παύλος, μας λέει η Γραφή, είχε σαν αρχή του να μην κηρύττει εκεί που κήρυττε άλλος Απόστολος. Ο ίδιος λοιπόν δεν θα έβαζε σκοπό του να μεταβεί στη Ρώμη αν εκεί είχε ήδη προηγηθεί άλλος Απόστολος. (Ρωμ. ΙΕ, 14-24) Γ. Όταν έφτασε ο Απόστολος Παύλος στη Ρώμη βρήκε ήδη Χριστιανούς. Άρα είχε ιδρυθεί εκκλησία από τους εμπόρους Χριστιανούς που επικοινωνούσαν συχνά με την Ανατολή και στο γυρισμό από τα ταξίδια τους έφερναν στη Ρώμη και τον «πολύτιμο μαργαρίτη» της χριστιανικής πίστεως. Δ. Αν δεχθούμε τον ισχυρισμό των Παπικών ότι οι Απόστολοι ήταν ιδρυτές κάποιων εκκλησιών τότε ο Απόστολος Πέτρος είναι πρώτος ιδρυτής της εκκλησίας της Αντιόχειας και όχι της Ρώμης. Συνεπώς η Αντιόχεια έπρεπε να διεκδικήσει τα πρωτεία και όχι η Ρώμη. Τέτοια αξίωση όμως δεν είχε ποτέ η Αντιό-χεια. + Ποια όμως ήταν τα χωρία που μοντάρανε με την προκρούστεια μέθοδο οι Παπικοί για να στηρίξουν τα πρωτεία του Αποστόλου Πέτρου και κατ’ επέκταση του Πάπα;
  Α. Πρώτο και βασικό χωρίο στήριξης του πρωτείου αποτελεί η απάντηση του Χριστού στον Πέτρο: «Συ ει Πέτρος, και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την εκκλησία». Οι Παπικοί το εξήγησαν έτσι: «Συ είσαι Πέτρος και πάνω σε σένα, Πέτρο, θα οικοδομήσω την εκκλησίαν μου». Έτσι θεμέλιος λίθος της εκκλησίας είναι ο Απόστολος Πέτρος και αφού ο Πάπας είναι γνήσιος διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου, άρα είναι ό,τι είναι ο Απόστολος Πέτρος. Αλλά η ερμηνεία αυτή είναι πέρα για πέρα λανθασμένη. Ποια είναι η σωστή ερμηνεία; «Συ είσαι Πέτρος και πάνω σ’ αυτή την πέτρα της ομολογίας σου θα οικοδομήσω την εκκλησίαν μου». Συνεπώς πέτρα δεν είναι ο Πέτρος αλλά η ομολογία που είχε κάνει πιο πάνω ο Πέτρος. Δηλαδή ποια; Ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού του ζώντος. Ότι ο Χριστός ήταν Θεός. Άρα θεμέλιος λίθος της εκκλησίας είναι ο Χριστός. Και όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος στην Α΄ Κορινθ. 10,4 «η δε πέτρα ήν ο Χριστός». Αν ήταν ποτέ δυνατό η αποκαλυφθείσα εξ ουρανών αλήθεια και η ουδέποτε ηττημένη αλλά πάντοτε νικώσα εκκλη-σία να θεμελιωνόταν πάνω σ’ έναν τρωτό άνθρωπο γεμάτο πάθη και αδυναμίες. Άρα όπως γράφει και ο Παύλος θεμέλιος λίθος της εκκλησίας είναι ο Ιησούς Χριστός. (Α. Κορ. γ΄ 11)
  Β. Οι Παπικοί επιμένουν λέγοντας ότι ο Κύριος του έδωσε «τας κλεις της βασιλείας των ουρανων» και έτσι γέμισαν τον κόσμο με αγιογραφίες παριστάνοντας τον Απόστολο Πέτρο να κρατάει κλειδιά! Κάνοντας τον πορτιέρη του Παραδείσου!! Τους απαντούμε: Ο Κύριος του υποσχέθηκε ότι θα του δώσει, δεν του έδωσε εκείνη τη στιγμή τίποτα, καμιά εξουσία. Το ρήμα «δώσω» είναι σε χρόνο μέλλοντα. «Δώσω σοί», θα σου δώσω, όχι τώρα, στο μέλλον, όταν έρθει η ώρα. Και πράγματι ήρθε η ώρα μετά την Ανάσταση και εμφανίστηκε στους μαθητές λέγοντάς τους˙ «Ειρήνη υμιν˙ καθώς απέσταλκέ με ο Πατήρ, κ’αγω πέμπω υμας. Και τουτο ειπών ενεφύσησε και λέγει ΑΥΤΟΙΣ λάβετε πνευμα Άγιον…» (Ιωαν. κ-22,23). Γιατί Κύριε μιλάς στον πληθυντικό; Δεν είχες υποσχεθεί κάτι στον Πέτρο; Ναι το υποσχέθηκα, αλλά θα το δώσω σε όλους σας, όχι μόνο στον Πέτρο, διότι όλοι είστε το ίδιο. Δεν έχω προτιμήσεις ούτε ξεχωρίζω κάποιον από σας.
  Γ. Και συνεχίζουν θρασύτατα οι Παπικοί να υποστηρίζουν ότι ο Κύριος έδωσε προβάδισμα και εξουσία στον Πέτρο επειδή του έκανε ειδική εμφάνιση μετά την Ανάσταση. Αυτό βέβαια το επιχείρημα στέκεται αποκλειστικά στον αέρα. Διότι εμφανίστηκε και στον Αδελφόθεο Ιάκωβο, εμφανίστηκε στον Λουκά, στον Κλεόπα, στην Μαρία τη Μαγδαληνή. Κανείς όμως απ’ αυτούς δεν ζήτησε πρωτεία και εξουσία να γίνει Πάπας ή Παπίνα. Το ότι εμφανίστηκε στον Πέτρο ξεχωριστά το έκανε για να προλάβει τον Πέτρο να μην κάνει κανένα κακό λόγω της δεινής ψυχολογικής και συναισθηματικής καταστάσεως που βρισκόταν λόγω της τριπλής αρνήσεως.
  Δ. Και συνεχίζουν εωσφορικά οι θεολόγοι της Δύσης λέγοντας ότι ο Κύριος έδωσε εξουσιαστικά και ποιμαντικά πρωτεία και δικαιώματα στον Πέτρο όταν του είπε τρεις φορές «Πέτρε αγαπας με, πλείων τούτων; Ποίμενε τα αρνία μου». (Ιωαν. ΚΑ΄ 15-17) Απαντούμε: Η τριπλή ερώτηση του Κυρίου προς τον Πέτρο «ει φιλεις με» ήταν για την τριπλή ομολογία του Πέτρου ότι «Συ Κύριε γιγνώσκεις ότι φιλω σε» προς αποκατάσταση του Πέτρου λόγω της τριπλής του αρνήσεως. Τρεις τον αρνήθηκε, τρεις τον ομολόγησε. Και αφού έθεσε τον εαυτό του και πάλι στη χορεία των μαθητών αποκαταστάθηκε από τον Κύριο ως προς το ιεραποστολικό του έργο στα έθνη.
Πουθενά, λοιπόν, και ποτέ ο Χριστός δεν ξεχώρισε κάποιον από τους μαθητές του δίνοντάς τους εξουσίες επιπλέον και κυριαρχικά δικαιώματα. Όταν θέλησαν κάποτε οι υιοί Ζεβεδαίου να πετύχουν κάτι τέτοιο επιτιμήθηκαν από τον Κύριο σκληρά. Όλοι οι ισχυρισμοί των Παπικών πάνω στο θέμα αυτό αποτελούν εσκεμμένη πλάνη. Κήρυξε και ο Χριστός «πρωτείο», αλλά όχι σαν αυτό του Πάπα, ο οποίος απαιτεί να του φιλούμε τα πόδια όπως είχε απαιτήσει ένας Πάπας από τον Πατριάρχη Κων/πόλεως Ιωσήφ τον Β΄. Κήρυξε «πρωτείο» με τα λόγια «ο θέλων πρωτος είναι εστω πάντων δουλος» πλένοντας τα πόδια των μαθητών!! Κάτι που ο Πάπας το διακωμωδεί κάθε Πάσχα κάνοντας το ίδιο, αποκλειστικά και μόνο «προς το θεαθήναι». Κλείνουμε με την πρώτη αυτή διαφορά την οποία εξετάσαμε λίγο εκτενέστερα διότι αποτελεί την βάση πάνω στην οποία στηρίχθηκαν όλες οι άλλες καινοτομίες, με αυτό που γράφει ο καθηγητής Ιωάννης Καρμίρης: «Εν τη αρχαία ηνωμένη Εκκλησία και εν συνεχεία εν τη Ορθοδόξω Εκκλησία, διοικητική αρχή ητο και εξακολουθει σταθερως να είναι η Οικ. Συνοδος, υφ’ ην υπόκεινται πάντες ανεξαιρέτως οι επίσκοποι και πατριάρχαι και Πάπαι καθώς υπέκειντο εις την Αποστολικήν Σύνοδον πάντες ανεξαιρέτως οι Απόστολοι συμπεριλαμβανομένου και του Πέτρου». (Η Β’ Εν Βατικανω σύνοδος της Ρωμαϊκής Εκκλησίας 1963, σελ. 48.)

2. Αλάθητο
Δεύτερη καινοτομία του Παπισμού στενά συνυφασμένη με το πρωτείο είναι το αλάθητο. Σύμφωνα μ’ αυτήν ο Πάπας έχει την πλήρη και υπέρτατη δικαιοδοσία να αποφαίνεται αλάθητα. Να ορίζει αυτός τη διδασκαλία που αναφέρεται στην πίστη και στα ήθη. Και αυτή τη διδασκαλία είναι υποχρεωμένη, άνευ αντιδράσεων, ετσιθελικά, να παραδεχθεί σύμπασα η Εκκλησία. Όποιος τολμήσει να αντειπεί στην διδασκαλία του Πάπα «ανάθεμα έστω». Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Κατά την πρώτη χιλιετία κανείς Πάπας δεν μίλησε ποτέ για το αλάθητό του. Από την εποχή όμως του Πάπα Γρηγορίου του Ζ΄ (1073-1075) οι κανονολόγοι της Δύσεως πρόβαλαν πρώτοι το ερώτημα: Ποιος έχει την ανώτατη αυθεντία στην διδασκαλία της Εκκλησίας; Πρώτος απάντησε στο ερώτημα αυτό ο φραγκισκανός Πέτρος Ολίβι (1248-1298) ο οποίος και ανεγνώρισε το αλάθητο στους Πάπες. Ποιο άραγε ήταν το κίνητρό αυτού του ανθρώπου ώστε να εφεύρει και να εισάγει για πρώτη φορά τη θεωρία περί αλάθητου; Μια διένεξη. Οι Φραγκισκανοί είχαν κάποια διένεξη με τον Πάπα για το ζήτημα της περιουσίας τους. Ο Ολίβι για να κερδίσει την εύνοια του Πάπα εισήγαγε για πρώτη φορά το αλάθητο. Τέτοιου είδους ήταν όλες οι «εξ ουρανων αποκαλυφθεισες» καινοτομίες του Παπισμού. Σημειωτέον, ότι καμιά από τις δεκάδες καινοτομίες δεν εφευρέθηκε για την πραγματική πνευματική ωφέλεια των πιστών. Όλες δημιουργήθηκαν για δύο λόγους: Πρώτον για τον παράνομο και καταχρηστικό πλουτισμό των Παπών και των περί του Πάπα, λαϊκώς, σφουγγοκολαρίων και δεύτερον για την τυφλή υποταγή των λαών στην τιάρα του Πάπα με στόχο την μαζοποίηση των λαών και την αφαίρεση της προσωπικής βούλησης (βλέπε πίστευε και μη ερεύνα). Και οι δύο λόγοι εις βάρος του απλού πιστού. Για να λάβει χώρα το δεύτερο και το τρίτο ουαί του Κυρίου προς τους Γραμματείς και Φαρισαίους: «Ουαί υμιν, γραμματείς και Φαρισαιοι υποκριταί, ότι κλείετε την βασιλείαν των ουρανων έμπροσθεν των ανθρώπων˙ υμεις γαρ ουκ εισέρχεσθε, ουδέ τους εισερχομένους αφίετε εισελθειν» και «Ουαί υμιν γραμματείς και Φαρισαιοι υποκριταί, ότι περιάγετε την θάλασσαν και την ξηράν ποιησαι ένα προσήλυτον, και όταν γέννηται, ποιείτε αυτόν υιόν γεέννης διπλότερον υμων» (Ματθ. 23, 14-15). Αλλά και αυτό που είπε αλλού ο Κύριος: «Τυφλός δε τυφλόν εάν οδηγη, αμφότεροι εις βόθυνον πεσουνται» (Ματθ. ΙΕ, 14). Αργότερα δε ο Πάπας Ιωάννης ο ΚΒ΄(1316- 1344) χαρακτήρισε την διδασκαλία για το παπικό αλάθητο «έργο του Σατανά». Ο καρδινάλιος Νικόλαος Κουζάνος (1401-1464) ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον όρο «Αλάθητος». Το 1517 εμφανίστηκε ο Προτεσταντισμός ο οποίος επέφερε ισχυρότατο κλονισμό στο οικοδόμημα του Παπισμού. Στον αγώνα τους οι Πάπες εναντίον του προτεσταντισμού θυμήθηκαν και ανέσυραν τη διδασκαλία περί αλάθητου. Για να μπορέσουν να στηρίξουν το κλονιζόμενο αλλά και σαθρό οικοδόμημά τους. Ώσπου φτάσαμε στο 1870 όταν ο επιληπτικός και δαιμονισμένος Πάπας, Πίος ο Θ΄ κατοχύρωσε συνοδικά το αλάθητο στην Α΄ Βατικανή Σύνοδο.
Πρόκειται για ένα πρόσωπο με επιληπτικές κρίσεις τόσο έντονες ώστε χειροτονήθηκε κληρικός υπό τον όρο να μην λειτουργεί μόνος του, αλλά πάντοτε με έναν άλλο ιερέα ή διάκονο. Ίσως ο σατανικότερος Πάπας που πέρασε από την ιστορία. Έφερε καίρια πλήγματα στη Ρωμαιοκαθολική «εκκλησία». Πίστευε στις διηγήσεις για οράματα και προφητείες. Πίστευε ότι του ανέθεσε ο Θεός την αποστολή να δογματίσει το αλάθητο των Παπών. Διακήρυττε μάλιστα, ότι η Παναγία σε όραμα τον ενίσχυσε στην απόφασή του για το Αλάθητο. Είχε εκρηκτικούς και απότομους θυμούς με αποτέλεσμα πολλοί οφικιάλιοί του να πάθουν καρδιακή προσβολή και να πεθάνουν. Είχε εωσφορικότατο εγωισμό. Το 1866 χρησιμοποίησε τα λόγια του Χριστού: «Εγώ ειμί η Αλήθεια, η Ζωή και η οδός»!! Αυτοπροβαλλόταν σαν «φωτισμένος» και σαν «θαυματουργός». Οι εφημερίδες, εκείνης της εποχής, έγραφαν για περιπτώσεις που διέταξε σε παράλυτους να περπατήσουν, χωρίς φυσικά να φέρει αποτέλεσμα. Στην Α΄ Βατικάνη Σύνοδο υπήρχε μεγάλη ένταση και έλειπε η στοιχειώδης ελευθερία λόγου. (Παρένθεση, όλες ανεξαιρέτως οι καινοτομίες θεσπίστηκαν σαν δόγματα, τρομοκρατικά και ετσιθελικά χωρίς να εξεταστεί καμία από τις αντιδράσεις που προβάλλονταν). Όταν ήρθε η ημέρα τη ψηφίσεως του δόγματος του αλάθητου, είχαν ήδη προηγηθεί «απότομες» αρρώστιες και «έκτακτες» αναχωρήσεις. Τελικά με λιγότερο των 2/3 της ολομέλειας και με πάρα πολλές αντιδράσεις ψηφίστηκε το δόγμα με 535 ψήφους υπέρ. Κατά την ψήφιση του νέου δόγματος ξέσπασε σφοδρότατη καταιγίδα πάνω από τον Άγιο Πέτρο. Για άλλους δείγμα οργής, για άλλους δείγμα θείας εύνοιας!!! Σε αντίδραση για το αλάθητο, δημιουργήθηκαν οι Παλαιορωμαικαθολικοί που έκανα δική τους εκκλησία. Στις 13-7-1881 όταν έγινε η ανακομιδή του λειψάνου του Πάπα Πίου του Θ΄, οργισμένο πλήθος μπροστά στον Άγιο Πέτρο κραύγαζε: Στο ποτάμι το γουρούνι. Στον Τίβερη το ψοφίμι!! Αυτόν τον Πάπα τον Σεπτέμβριο του 2000 τον ανακήρυξε Άγιο της Παπικής παρασυναγωγής ο σημερινός όμοιός του κατά πάντα, Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β΄, στην πλατεία του Αγίου Πέτρου!!
Το δόγμα ορίστηκε ως εξής: «Ο ρωμαίος ποντίφιξ, λαλων εκ καθέδρας, τουτέστην, όταν επιτελων ουτος τα του ποιμένος και διδασκάλου πάντων των χριστιανων, ορίζει, τη υπερτάτη αυτου αποστολικη αυθεντία την τηρητέαν υπό συμπάσης της εκκλησίας διδασκαλίαν εν τε τη πίστει και εν τοις ήθεσι, θεία συνάρσει τη επηγγελμένη αυτω τω μακαρίω Πέτρω, απολαύει του αυτου αλαθήτου ωπερ ο Θειος Λυτρωτής ηυδόκησεν, ίνα καθοπλίσει την εαυτου Εκκλησίαν, (λες και 1870 χρόνια η Εκκλησία ήταν άοπλος!!!). Ορίζουσαν τα της πίστεως και των ηθων, τούτου δε ένεκα αι τοιαύται αποφάσεις του ρωμαίου ποντίφικος εισίν εξ’ εαυτων και ουχί εκ της συναίσεως της Εκκλησίας, αμετάτρεπτοι. (Αυτό που λέγαμε για εωσφορικό εγωισμό.) Εάν δε τις, όπερ ο Θεός είθε να αποτρέψει, εκ προκαταλήψεως διανοηθει να αντίπει τη ημετέρα ταύτη αποφάνσει, ανάθεμα έστω». Για να δικαιολογήσουν βέβαια οι Παπικοί τα τραγικά λάθη και τις πλάνες των διαφόρων κατά καιρούς Παπών ισχυρίστηκαν ότι ο Πάπας είναι αλάθητος μόνον όταν μιλά από καθέδρας περί ζητημάτων πίστεως και πράξεως, όχι όμως και ως ιδιώτης, οπότε μπορεί να πλανηθεί και να αμαρτήσει. Η διάκριση αυτή βέβαια είναι γελοία και ακατανόητη. Δηλ. ο Πάπας όταν ομιλεί ως ιδιώτης, χάνει το αλάθητό του, αξίωμα δηλαδή που έχει εκ Θεού. Είναι αλάθητος δε όταν ομιλεί προς την καθόλου εκκλησία. Έτσι το αλάθητο μεταπίπτει σε ένα είδος μαγικής διαδικασίας. Το Πνεύμα το Άγιο έρχεται και παρέρχεται ανάλογα με το πού κάθεται ο Πάπας και η Χάρις του Θεού, σαν να είναι μπαλάκι του πινγκ-πονγκ, εμφανίζεται ή αποσύρεται ανάλογα σε ποιόν απευθύνεται ο Πάπας. Τώρα πώς τα κεραμίδια στέκονται ακόμη στο ταβάνι και δεν πέφτουν στα κεφάλια μας, αυτό ο Θεός το ξέρει!!!
Έτσι φτάνουν στο σημείο οι θεολόγοι της Δύσης με την «ελεύθερη» βούλησή τους να διακηρύττουν ότι και ψέμα αν πει ο Πάπας, πρέπει αυτό να γίνει δεκτό από τους πιστούς. Έτσι ο καρδινάλιος Μπελαρμίνο, ο οποίος, φυσικά, ανακηρύχθηκε σε «Άγιο» από τους Παπικούς, έγραψε: «Εάν ποτέ ο Πάπας απατηθείς, ήθελε συστήσει αμαρτίας και απαγορεύσει αρετάς, η εκκλησία θα ώφειλε να δεχτεί τας αμαρτίας ως αγαθάς». Άγιος να σου πετύχει!! Και όμως υπάρχουν λογικοί άνθρωποι, σπουδαγμένοι, θεολόγοι της Δύσης που «θεολογούν» κατ’ αυτόν τον τρόπο!! Όταν όμως γίνεις θεληματικά οπαδός του Σατανά, η λογική και οι σπουδές πάνε στην άκρη. Από κει και πέρα με τα στόματά τους μιλάει ο ίδιος ο Διάβολος. Και συνεχίζει το σατανικό στόμα του δήθεν «Αγίου» για να βγάλει από μέσα του όλο τον βόρβορο και τη δυσωδία, λέγοντας: « Ημεις οφειλομεν να ακολουθωμεν προ πάντων και κατά πρωτον τον Πάπαν, όταν πρόκειται για ζητήματα πίστεως, παρά εις χιλιάδας Αγίους Αυγουστίνους, Ιερωνύμους, Γρηγορίους, Χρυσοστόμους…!!!» Και για να μην πέσουμε ακόμα πιο κάτω και γκρεμοτσακιστούμε από αυτά που ακούμε τελειώνουμε μ’ αυτό που ξεστόμισε ένας άλλος «Άγιος» της Παπικής παρασυναγωγής. «Εάν εν Συνόδω παρευρί-σκετο ο Θεός και ο Πάπας, ο Πάπας δύναται να πράξει εκει, περίπου όσα και ο Θεός»!!! (Αιρέσεις στην Ελλάδα, σελ. 164). Στην πιο πάνω, λοιπόν, φθαρμένη, βλάσφημη και βορβορώδη εκκλησιολογία, η Ορθόδοξη Καθολική εκκλησία αντιτάσσει τη δική της που είναι σύμφωνα με την Γραφή και την Παράδοση. «Προκειμένου περί δογματικων και ηθικων αληθειων αποφαίνεται αλαθήτως η εκκλησία δια των αντιπροσώπων αυτής αρχιερέων συνερχομένων εν Οικ. Συνόδοις τη καθοδηγήσει και επινεύσει του Αγίου Πνεύματος». Κοφτά και σταράτα. Μέσα σε δύο γραμμές όλο το δόγμα της Ορθοδοξίας του αλάθητου.
Αν όμως υποθέσουμε ότι μπορεί να ισχύσουν όλα αυτά τα βλάσφημα και συγχρόνως τραγελαφικά «εξ ουρανων» αποκαλυφθέντα θεολογήματα για το οποία κόπτονται οι Παπικοί και οι εδώ-λίγοι ευτυχώς-εξωμότες Έλληνες παπικοί όπως και πολλοί εκ των εν Δύσει ανατρεφέντων και σπουδαζόντων νεοφανών πτυχιούχων της θεολογίας, θα έπρεπε όλοι οι Πάπες να ήταν αλάθητοι και η ιστορία να μην είχε να μας δείξει ούτε ένα παράδειγμα πλανεμένου Πάπα. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Γράφει με αγανάκτηση ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος ο Α΄: «Ήσαν αλάθητοι οι μολύναντες τον επισκοπικόν θρόνον Ρώμης, διεφθαρμένοι άνδρες; Ητο, λοιπόν, αλάθητος το δωδεκαετές παιδίον Πάπας Βενέδικτος ο Θ΄(1033-1048); Ητο αλάθητος ο Πάπας Αδριανός ο Ε΄, ο μηδέποτε χειροτονηθείς καν ιερεύς (1276); Ητο αλάθητος ο ανύπαρκτος σαν Πάπας, και εξ απίνης ουρανοκατέβατος, Δόμνος ο Β΄ τον οποιον αναγράφει το Φραγκολατινοπαπικόν εορτολόγιον; Αλάθητος και ο Γρηγόριος ο ΙΒ΄ ο εκλεγείς την 30ην Δεκεμβρίου 1406 ομοφώνως, αλλά την 5ην Ιουνίου καθαιρεθείς πάλιν ομοφώνως εν Πίζη; Αλάθητος ο σιμωνιακός καταλαβών τον θρόνον Πάπας Γρηγόριος ο ΣΤ΄ και απομακρυνθείς πάλι μετά τινάς μήνας;» Και συνεχίζουμε: Αλάθητος ο Ονώριος ο οποίος καταδικάστηκε από την ΣΤ΄ Οικ. Σύνοδο σαν μονοθελητής και οι υπόλοιποι Πάπες συνομολόγησαν και απεδέχθησαν την καταδίκη του; Αλάθητος ο Πάπας Λιβέριος ο οποίος υπέγραψε τον 4ο αιώνα ομολογία Αρειανική; Αλάθητος ο Ζώσιμος ο οποίος ηρνείτο την προπατορική αμαρτία; Αλάθητος ο Βιργίλιος κατά τον 6ο αιώνα ο οποίος καταδικάστηκε από την Ε΄ Οικ. Σύνοδο για κακοδοξίες; Αλάθητος ακόμη και ο σημερινός Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β΄ ο οποίος υποστήριξε ότι και τα ζώα έχουν ψυχή; Και πρόβαλλε θεωρίες για μελλοντική Αγία Τετράδα; Κι αν υποθέσουμε ότι το Αλάθητο αρχίζει να έχει ισχύ από το 1870 και μετά γιατί πολλούς από αυτούς τους έχει ανακηρύξει «αγίους» η Παπική παρασυναγωγή; Γιατί δεν τους αποκηρύττει όλους αυτούς και τις δοξασίες τους; Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά η Β΄ Βατικανή Σύνοδος επεξέτεινε ουσιαστικά το αλάθητο όχι μονάχα στις εκ καθέδρας, αλλά και σε κάθε απόφαση του Πάπα. (Μουρατίδου: Το πρωτείο της εξουσίας…σελ. 219) Συμπερασματικά για το αλάθητο του Πάπα ο Άγιος Νεκτάριος παρατηρεί: «Μεγάλως ήμαρτεν ο Μακαριώτατος Πάπας κηρύξας εαυτόν αλάθητον και αναμάρτητον. Το αλάθητον καταργει τας συνόδους, αφαιρει απ’ αυτων την σημασίαν, την σπουδαιότητα και το κύρος και κηρύττει αυτάς αναρμοδίους, διασαλεύον την προς αυτάς πεποίθησιν των πιστων. Η ανακήρυξις του αλαθήτου του Πάπα διεσάλευσε τα θεμέλια της Δυτικής Εκκλησίας˙ διότι παρέσχε χώρας εις υπονοίας περί της αυθεντίας των Συνόδων, και δεύτερον εξήρτησε αυτήν εκ της νοητικής και πνευματικής αναπτύξεως ενός προσώπου, του Πάπα…Αφού δε πας Πάπας κρίνει περί του Ορθου κατά το δοκουν αυτω, και ερμηνεύει την Γραφήν ως βούλεται και αποφθεγματίζεται ως θεωρεί ορθόν, κατά τι διαφέρει ουτος των παντοίων και μυρίων δογματιστών της προτεσταντικής εκκλησίας; Ίσως εν μεν τη των προτεσταντών έκαστον άτομον αποτελεί μίαν εκκλησίαν, εν δε τη Δυτική όλην την εκκλησίαν αποτελεί εν άτομον, ουχί πάντοτε το αυτό, αλλ’ αείποτε έτερον» (Οικ. Σύνοδοι σελ. 22,23). Ο εκάστοτε δηλαδή Πάπας. Και για να αλλάξουμε λίγο κλίμα, κλείνοντας το θέμα σας μεταφέρω ένα μικρό άρθρο του Φώτη Κόντογλου στον Ο.Τ. τον Ιανουάριο του 1964 που αφορά το αλάθητο. Γράφει: «Δεν μπορώ να καταλάβω πώς τόσοι απολογητές της Ορθοδοξίας και κατήγοροι του Παπισμού ασχοληθήκανε σοβαρά με αυτό το μωρό και εξοργιστικό εφεύρημα, με το αλάθητο του Πάπα, που είναι η κορωνίδα απάνω απ’ όλες τις ανοησίες που είχε την αδιαντροπιά να διακηρύξει ο Παπισμός. Έχω την ιδέα πως μονάχα για περίπαιγμα είναι αυτά τα πράγματα, γιατί πώς είναι δυνατόν να μιλήσει με σοβαρότητα ένας άνθρωπος για τέτοια παιδαριώδη πράγματα; Λοιπόν, άπαξ αυτός ο βλογημένος Πάπας αποφάσισε να αυτοκηρυχθεί αλάθητος, τουλάχι-στον δεν σκέφτηκε πως θα έπρεπε ν’ αλλάξει και πάτρωνα, κι αντί τον Άγιο Πέτρο να βάλει αποπάνω του κάποιον άλλο απόστολο, π.χ. τον Βαρθολομαίο, που δεν ξέρουμε τι είπε και τι έκανε. Γιατί ο Άγιος Πέτρος κάθε άλλο παρά αλάθευτος ήτανε. Ίσα-ίσα ήτανε ένας αδιόρθωτος γκαφατζής, που έκανε ολοένα γκάφες, απρόσεχτος και αμαρτάνων διαρκώς, τόσο που ο Χριστός εκτιμώντας τον τον αποκάλεσε Σατανά…Και πόσες άλλες φορές ο φουριόζος ο Πέτρος έκανε πολλά λάθη κι άτοπα, περισσότερα από τους άλλους μαθητές, όπως λέγει το Ευαγγέλιο. Λοιπόν, αφού ο Άγιος Πέτρος, τ’ αφεντικό, ο προϊστάμενος του Πάπα, να πούμε, έκανε όλο γκάφες, πώς είναι δυνατό ο παραγιός του, ο υφιστάμενός του, να είναι αλάθευτος; Μη χειρότερα! Αυτός πια είναι που θα λέγει και θα κάνει ολοένα ασυλλόγιστα πράγματα, αφού ο Χριστός είπε «ουκ έστι δούλος μείζων του κυρίου αυτού». Όχι να ανακηρυχθεί μοναχός του κι αλάθευτος! Πώς έβγαλε από το στόμα του έναν τέτοιο λόγο; Αν δεν ήτανε αφιονισμένοι από το παπικό αφιόνι οι γύρω του, που τον προσκυνούνε σαν τον Βάαλ, θα ’πρεπε, μόλις ξεστόμιζε έναν τέτοιο ηλίθιο λόγο, να τον κατεβάσουνε αμέσως από τον θρόνο. Ε, βρε ανθρωπότητα! Κάθεσαι και συζητάς για τέτοιες βλακείες!»

3. Filioque
Σύμφωνα με την φραγκολατινική φιλοσοφία το Πνεύμα το Άγιο εκπορεύεται και εκ του Υιού. Κάνοντας μια σύντομη ιστορική αναδρομή βλέπουμε ότι το Filioque εισήχθη για πρώτη φορά στην Γ΄ τοπική Σύνοδο στο Τολέδο της Ισπανίας το 589 μ.Χ. Επικυρώθηκε από την Δ΄ τοπική Σύνοδο που συνήλθε στην ίδια πόλη το 633 μ.Χ. Σκοπός της προσθήκης ήταν να χτυπηθεί ο Αρειανισμός, που είχε εξαπλωθεί στην Ισπανία. Επειδή οι Αρειανοί υποτιμού-σαν τον Κύριο, το 2ο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, και τον θεωρούσαν «κτίσμα» και κατώτερο του Πατρός, οι Ισπανοί προσέθεσαν το «και εκ του Υιου» νομίζοντες ότι θα εξύψωναν έτσι τον Κύριο. Εσκεμμένα έγινε αυτή η υπέρβαση για την ευκαιριακή εξυπηρέτηση σε στιγμή πολεμικής ανάγκης. Γι’ αυτό και η προσθήκη έγινε δεκτή με επιφύλαξη. Στην Ισπανία όμως έμεινε σαν παράδοση. Η Γ΄ Οικ. Σύνοδος αναθεματίζει εκείνους που συνθέτουν άλλο Σύμβολο πίστεως από αυτό που όρισαν οι Άγιοι Πατέρες της Νίκαιας. Διέταξε λοιπόν η Σύνοδος «Δεν επιτρέπεται σε κανένα να προφέρει διαφορετική πίστιν, να γράψει εις το Σύμβολον της Πίστεως ή να συνθέσει άλλα εκτός από την πίστιν η οποία έχει καθορισθει από τους Αγίους Πατέρας, οι οποίοι συνηλθαν εις την Νίκαιαν, εν Πνεύματι Αγίω».
Το 809 όμως ο Καρλομάγνος, κάλεσε τοπική Σύνοδο, που απαρτίζονταν για πρώτη φορά από Επισκόπους Γερμανικής καταγωγής. Αυτοί λοιπόν οι Φράγκοι επίσκοποι με αυθαίρετο τρόπο άλλαξαν το άρθρο του Συμβόλου της πίστεως, το σχετικό με το Άγιο Πνεύμα. Η προσθήκη αυτή του Filioque από τον Καρλομάγνο, βασιζόταν σε μια παρερμηνεία του Ιερού Αυγουστίνου. Αλλά ο Άγιος Αυγουστίνος, δεν είχε μάθει ποτέ ελληνικά και δεν μπόρεσε να διαβάσει τους πατέρες της εκκλησίας που είχαν γράψει στα ελληνικά πριν απ’ αυτόν π.χ. τον Μ. Αθανάσιο που τόσα πολλά έγραψε σχετικά με τις αποφάσεις της Α΄ Οικ. Συνόδου. Η σύνοδος αυτή έγινε το 325 μ.Χ. ενώ η μεταστροφή του Αυγουστίνου στον χριστιανισμό έγινε το 386 μ.Χ. Δεν ήταν λοιπόν σύγχρονος των δύο πρώτων Οικ. Συνόδων και καθώς δεν γνώριζε ελληνικά δεν μπόρεσε να διαβάσει την σωστή ερμηνεία που έδιναν οι πατέρες για το συγκεκριμένο θέμα. Μετά την αυθαίρετη ενέργεια του Καρλομάγνου και των Φράγκων επισκόπων του-η πηγή όλων των κακών- το 816 μ.Χ. ο Πάπας Ρώμης Λέων ο Γ΄ αντιδρά έντονα και διατάζει να χαραχθεί το κείμενο του Πιστεύω στα ελληνικά και στα λατινικά σε δύο ασημένιες πλάκες, χωρίς το Filioque και να τοποθετηθεί στην είσοδο του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Η ενέργεια όμως αυτή δεν στάθηκε ικανή να σταματήσει την Δύση από τον κατήφορο που είχε πάρει. Το 879 η σύνοδος της Κων/πολης καταδίκασε το Filioque και επικύρωσε την 7η Οικ. Σύνοδο. Είχε τα χαρακτηριστικά Οικ. Συνόδου και ονομάστηκε από πολλούς σαν 8η Οικ. Σύνοδος. Στη Σύνοδο αυτή οι αντιπρόσωποι του Πάπα Ιωάννη αποδέχθηκαν το λανθασμένο της διδασκαλίας του Filioque και αναθεμάτισαν αυτούς που άλλαξαν το Σύμβολο της πίστεως. Οι Παπικοί φυσικά σήμερα δεν αναγνωρίζουν την Σύνοδο της Κων/πολης. + Σύμφωνα με την καινοτομία αυτή, το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Υιού, παρά τη ρητή φράση του Σωτήρος ο οποίος είπε «Όταν δε έλθη ο Παράκλητος όν εγώ πέμψω υμιν παρά του πατρός, το πνεύμα της αληθείας ό παρά του πατρός εκπορεύεται, εκείνος μαρτυρήσει περί εμου» (Ιωάν. 15-26). Οι Παπικοί όμως έβγαλαν ψεύτη τον Χριστό και σαν βασιλικότεροι του βασιλέως δογμάτισαν αναισχύντως και με περισσή ιταμότητα ότι το Πνεύμα το Άγιο εκπορεύεται και από τον Υιό. Οι Φραγκολατίνοι αθεολόγητοι οι οποίοι διακατέχονται από πνεύμα ορθολογισμού και αγραμματοσύνης ερμήνευσαν την πέμψη σαν σημαντική του τρόπου υπάρξεως του Αγίου Πνεύματος μέσα στην Αγία Τριάδα. Η πέμψη Του ταυτίστηκε με την εκπόρευσή Του. Εκεί οδηγεί η άγνοια της γλώσσας του Ευαγγελίου και η απόρριψη των Αγίων Πατέρων που θεοπνεύστως ερμήνευσαν το Ευαγγέλιο. Γράφει ο Θεοφύλακτος Αρχιεπίσκοπος Βουλγαρίας: «Όταν δε ακούσης ότι εκπορεύεται, μη νόει αποστολήν την εκπόρευσιν, αλλά φυσική ύπαρξης του Πνεύματος, εστίν η εκπόρευσις». Άρα άλλο «εκπορεύεται» και άλλο «πέμπεται». Εκπορεύεται σημαίνει «προέρχεται, πηγάζει» και αναφέρεται στον τρόπο ύπαρξης του Αγίου Πνεύματος. Πέμπεται σημαίνει «αποστέλλεται, έρχεται» και αναφέρεται στην εν χρόνω αποστολή του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο. Έτσι κατά το Filioque διασαλεύεται η σχέση και η ισοτιμία των προσώπων της Αγίας Τριάδας. Υποτιμάται και διχοτομείται η υπόσταση του Αγίου Πνεύματος. Δημιουργείται μια Δυαρχία, ένας βλαστός με δύο ρίζες, και μεταμορφώνεται ο Υιός σε Πατέρα, πράγμα βλάσφημο και δυσσεβές. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς γράφει ότι στο Σύμβολο της Πίστεως όταν γράφει για τον Ιησού, «εκ του Πατρός γεννηθέντα» εννοείται ότι μόνον εκ του Πατρός είναι γεννημένος ο Υιός. Έτσι και πιο κάτω όταν λέει για το Πνεύμα το Άγιο «εκ του Πατρός εκπορευόμενον» εννοείται και πάλι ότι μόνον εκ του Πατρός εκπορεύεται. Συμπέρασμα: Το Filioque αποτελεί μια εσφαλμένη τριαδολογία, μια σχολαστική και ορθολογιστική τερατογέννηση και ένα έκτρωμα ανθρωποπνευστίας.

4. Κτιστές Ενέργειες
Ο Θωμάς Ακινάτης, ο χαρακτηριστικότερος εκπρόσωπος του σχολαστικισμού ταύτισε την άκτιστη ενέργεια του Θεού με την άκτιστη ουσία Του. Έτσι, εισήγαγε εφευρετικώς την εσφαλμένη θεωρία του περί κτιστών ενεργειών του Θεού. Παρουσιάζει δηλ. έναν Θεό ευδαίμονα, απόκοσμο και στην πραγματικότητα απρόσιτο, απρόσωπο, απομακρυσμένο και εγκλωβισμένο στο καβούκι του και να ενεργεί στον κόσμο μόνο εμμέσως και μέσω κτιστών ενεργειών και όντων, όπως π.χ. του Πάπα. Δηλαδή η αγάπη του Θεού, η ειρήνη, η Θεία χάρις αποτελούν κτιστές ενέργειες και σαν κτιστές που είναι μπορούν να χορηγούνται με κατάλληλες δοσολογίες και από τον Πάπα και όλους τους παρατρεχάμενούς του. Η θεωρία όμως αυτή καταδικάστηκε από την Ζ΄ Οικ. Σύνοδο και από την Σύνοδο επί Γρηγορίου του Παλαμά το 1341 που θεωρείται σαν Θ΄ Οικ. Σύνοδος. Ο Άρειος είχε πει ότι ο Χριστός είναι κτίσμα, ο Πάπας, ότι οι ενέργειες του Θεού είναι κτίσμα. Άρα ο Παπισμός είναι νέος Αρειανισμός. Έτσι ο Πάπας αφού έσυρε ένα μεγάλο συρματόπλεγμα μεταξύ ουρανού και γης, απομόνωσε τον Θεό στο ανάκτορό Του, και έγινε ο ίδιος διαχειριστής της χάριτος του Πνεύματος του Αγίου. Ό,τι πραγματοποιούσε η χάρις του Πνεύματος του Αγίου, τώρα πλέον μπορεί να το πετύχει και ο «επί γης Θεός» Πάπας. Έτσι βλέπουμε αυτός, οι καρδινάλιοί του και όλος ο συρφετός των παπικών ψευτοιερέων να λέγουν με εωσφορικότατο εγωισμό και με απεριόριστη θρασύτητα στα λεγόμενα μυστήριά τους: εγώ σε βαπτίζω, εγώ σε αρραβωνίζω, εγώ σε στεφανώνω, εγώ σε συγχωρώ, εγώ σε αγιάζω, εγώ, εγώ, εγώ…Αυτά είναι παντελώς ξένα για τη Ορθοδοξία και αποτελούν σατανικές και ανθρωποκεντρικές ενέργειες. Στην Ορθοδοξία καταλαβαίνουμε και νιώθουμε τον Θεό χειροπιαστά μέσα από τα αποτελέσματα των άκτιστων ενεργειών και όχι από τις άκτιστες ενέργειες. Π.χ. διαβάζει ο ιερέας το νερό για να γίνει αγιασμός. Η χάρις του Πνεύματος του Αγίου είναι αυτή που δίνει ζωή στο νερό και το μετατρέπει σε αγιασμό. Αυτό που εμείς βλέπουμε, νιώθουμε και γινόμαστε είναι το αποτέλεσμα, ο αγιασμός, και όχι την ενέργεια που μετέτρεψε το νερό σε αγιασμό. Άλλο, στο Ευαγγέλιο είπε ο Χριστός για την αιμορροούσα: «Ένιωσα δύναμιν εξελθουσα απ’ εμου». Όλοι όμως είδαν και εννόησαν το αποτέλεσμα της δύναμης που εξήλθε από τον Χριστό δηλ. την ίαση της αιμορροούσης και όχι την δύναμη. Αυτή η αγιαστική δύναμη που θεράπευσε την αιμορροούσα, που μετατρέπει το νερό σε αγιασμό, που μετουσιώνει τα δώρα σε σώμα και Αίμα, που συγχωρεί αμαρτίες, που βαπτίζει, που ενώνει σε σάρκα μία, που θαυματουργεί, είναι η θεία χάρις που προέρχεται κατ’ ευθείαν από τον Δημιουργό, τον Τριαδικό Θεό, και όχι από τη δημιουργία, την κτίση. Γι’ αυτό η ενέργεια του Θεού ονομάζεται άκτιστη, γιατί προέρχεται κατ’ ευθείαν από Αυτόν. Αν προερχόταν από την κτίση, δεν θα είχε καμία δύναμη εξαγιασμού του ανθρώπου και του κόσμου. Γι’ αυτό και ο Ορθόδοξος ιερέας λέγει σε τρίτο πρόσωπο: Βαπτίζεται ο δούλος του Θεού…και όχι σε βαπτίζω, αρραβωνίζεται ο δούλος του Θεού, στέφεται ο δούλος του Θεού, κατάπεμψον το Πνεύματι σου τω Αγίω και ποίησον…Συ Κύριε όστις είπας…συγχώρησον τον δούλον σου, κατάπεμψον τω Πνεύματί Σου τω Αγίω και αγίασον τω ύδωρ τουτο. Άρα η δύναμη της Ορθοδοξίας βρίσκεται στην πραγματική εξαγιαστική δύναμη των Μυστηρίων, σ’ αυτές τις άκτιστες ενέργειες του Θεού που αγιάζουν τον άνθρωπο. Επειδή, λοιπόν, οι Φραγκολατίνοι απεμπόλησαν τον Θεό, περιθωριοποίησαν το Πνεύμα το Άγιο αφού πρώτα το αποδυνάμωσαν και κατόπι μετέτρεψαν τις άκτιστες ενέργειες του Θεού σε κτιστές, γι’ αυτό και δεν έχουν αγιασμό, δεν έχουν σώμα και Αίμα, δεν έχουν μυστήρια, δεν έχουν χάρη Πνεύματος Αγίου ούτε δυναμικά, ούτε κατ’ οικονομία σύμφωνα με τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη.

5. Καθαρτήριον Πυρ
Ο Σατανάς για άλλη μία φορά επέδειξε στους Παπικούς μια καινούργια Μέθοδο η οποία αυτή τη φορά, εκτός από την εξουσία που θα τους χάριζε, θα γέμιζε και τα θυλάκιά τους με άφθονο χρήμα. Η μέθοδος αυτή θα είχε σαν βάση μια θεωρία η οποία ονομάστηκε θεωρία τους καθαρτηρίου πυρός ή purgatorium. Επέφερα δε στους εκάστοτε Πάπες τόσο χρήμα ώστε ο καθεδρικός τους Ναός, του Αγίου Πέτρου, είναι χτισμένος από λεφτά που μαζεύτηκαν από τα συγχωροχάρτια. Επίσης, το χρήμα που εισέρεε στα θυλάκια των Πάπων και των αυλικών τους ήταν τόσο ώστε αυτό ήταν και η αιτία της επαναστάσεως και αποκοπής του Λούθηρου από τον Παπισμό. Δεν έφυγε ο Λούθηρος επειδή δεν πίστευε στον θεσμό των συγχωροχαρτιών, αλλά επειδή τον ξεγέλασαν και δεν έβγαλε τόσο χρήμα όσο ήθελε και υπολόγιζε. + Τι σημαίνει δηλ. αυτή η θεωρία περί καθαρτηρίου πυρ; Μετά θάνατον, λέγουν οι παπικοί, κάποιες ψυχές κρατούνται «προς καιρόν» σε μια μέση κατάσταση εξαγνισμού με τη φωτιά, για να εισέλθουν έτσι καθαρές κι άξιες στην βασιλεία των ουρανών. Ποιες ψυχές; Αυτές που δεν πρόλαβαν να εκπληρώσουν τις ποινές που τους επέβαλλε ο πνευματικός προς ικανοποίηση της Θείας Δικαιοσύνης. Το αντιβιβλικό, και αντιπατερικό δόγμα αυτό των παπικών, πρωτοκαθορίστηκε στη Σύνοδο της Λυών (1274) και θεσπίστηκε στη Σύνοδο της Φλωρεντίας το 1438. Πρόκειται για μια εφεύρεση της Παπικής Παρασυναγωγής προς εξοικονόμηση χρημάτων εκμεταλλευόμενη τους αφελείς πιστούς της. Πουθενά μέσα στην Γραφή δεν αναφέρεται το πυρ σαν καθαρτήριο. Μας λέει ο διδάσκαλος του γένους Νικηφόρος Θεοτόκης: «Περί μεν του πυρός της αιωνίου κολάσεως ελάλησεν ο Θεός φανερά εν ταις θείαις Γραφαις ονομάσας αυτό πυρ άσβεστον, πυρ καμιναιον, πυρ αιώνιον, πυρ γεένης, πυρ φλογερόν, πυρ λυμναιον˙ πυρ δε καθαρτήριον ουδέ ακούεται εις τας θείας γραφάς, ουδέ εις τας των Αγίων Συνόδων διατάξεις, ουδέ εις τας αρχαίας εκκλησιαστικάς ιστορίας, ουδέ εις τα συγγράμματα των θεοφόρων πατέρων». Επηρεαζόμενοι, λοιπόν, οι Παπικοί από την αιρετική διδασκαλία του Ωριγένη καθώς και από συναφείς διδασκαλίες του Μωαμεθανισμού αναφερόμενες σε κάθαρση των ψυχών με τη φωτιά, εφεύραν το επικερδές «καθαρτήριον πυρ».
Ειδικότερα οι Παπικοί υποστηρίζουν ότι όταν εξομολογείται κάποιος απαλλάσσεται από τις αιώνιες ποινές της κολάσεως, και από την ενοχή της αμαρτίας. Δεν απαλλάσσεται όμως και από τις πρόσκαιρες ποινές. Του επιβάλλονται ορισμένα επιτίμια. Τα επιτίμια αυτά, ενώ για μας τους Ορθοδόξους έχουν χαρακτήρα θεραπευτικό και παιδαγωγικό, για τους Παπικούς όμως που διακατέχονται από δικανικό και νομικίστικο πνεύμα, τα θεωρούν ως πρόσκαιρες ποινές που είναι όμως τελείως απαραίτητες για την ικανοποίηση της Θείας Δικαιοσύνης. Δεν αρκεί δηλ. μόνο η θυσία του Γολγοθά. Πρέπει και ο κάθε πιστός να ικανοποιήσει τη Θεία Δικαιοσύνη και εμπράκτως. Σ’ αυτό δε αποσκοπούν τα επιτίμια, που επιβάλλει ο εξομολόγος. Εάν κάποιος τώρα δεν προλάβει να εκπληρώσει τα επιτίμια αυτά πριν από το θάνατό του, αυτά συνεχίζονται και μετά θάνατον. Κολάζεται προσωρινά για να γλιτώσει την αιώνια κόλαση. Αυτή η προσωρινή κόλαση ονομάζεται καθαρτήριο πυρ. Το πράγμα όμως δεν σταματά εδώ για τους παπικούς έχει και συνέχεια, η οποία μάλιστα έχει αρκετό ενδιαφέρον, προκαλεί ιλαρότητα και χιούμορ, αποτελεί πηγαίο ευθυμογράφημα και παρουσιάζει το ρεζουμέ της όλης εφευρέσεως. Η εκκλησία, λοιπόν, μας λέγουν οι ορθολογιστές και νομικιστές αθεολόγητοι θεολόγοι της Δύσεως (ακολουθώντας πιστά τον πρωτεργάτη της θεωρίας περί ικανοποιήσεως της Θείας Δικαιοσύνης Άνσελμου, Αρχιεπισκόπου Καντερβουρίας, για την οποία θα μιλήσουμε παρακάτω) υποστηρίζουν ότι μπορεί να συντομεύσει τον χρόνο παραμονής κάθε ψυχής στο καθαρτήριο πυρ και να την απαλλάξει από τα δεινά. Αυτό, λένε οι υψιπέτες θεολόγοι της Δύσεως, γίνεται δυνάμει της λυτρωτικής θυσίας του Ιησού Χριστού. Επειδή δηλ. η θυσία του Κυρίου ικανοποίησε με το παραπάνω τη Θεία Δικαιοσύνη και υπάρχει περίσσευμα εξιλαστικής χάριτος του Κυρίου, διαθέτει και διαχειρίζεται ο Πάπας το περίσσευμα αυτό σε κάθε ψυχή που χρειάζεται κάποιο συμπλήρωμα ως προς την ικανοποίηση εκ μέρους της της δικαιοσύνης του Θεού. Υπάρχουν και βεβαιώσεις που χορηγεί ο Πάπας ότι απαλλάχτηκε κάποιος από τις ποινές αυτές, είτε εν ζωή, είτε μετά θάνατον, μέσω των συγγενών του. Οι βεβαιώσεις αυτές καλούνται αφέσεις ή συγχωροχάρτια και τις λαμβάνουν όλοι έναντι κάποιου ποσού. Υπάρχει βέβαια και ειδική λίστα που καθορίζει τις τιμές. «Ο μεν Πάπας δικαιουται παρέχει απεριορίστως αφέσεις, έκαστος επίσκοπος δικαιουται να παρέχει αφέσεις πενήντα ημερών (δηλ. συντόμευση των δεινών στο καθαρτήριο πυρ κατά 50 μέρες), οι δε μητροπολίται εκατό ημερων και οι καρδινάλιοι 200 ημερων». Φυσικά όσο ανεβαίνουν οι μέρες, ανεβαίνει και το κασέ!! Αν τε-λικά όλα αυτά καλούνται θεολογία τότε τι καλείται κομπογιαννιτισμός; Κι όμως αυτού του είδους η θεολογία ηδονίζει μερικούς από τους δικούς μας ορθόδοξους θεολόγους που προστρέχουν με οίστρο να γευθούν και να σπουδάσουν το νέκταρ της υψηλής όντως αυτής κομπογιαννίτικης θεολογίας. Γι’ αυτό και έχουν περάσει τόσες παπικές δοξασίες στον Ελληνορθόδοξο χώρο που όπως θα δούμε παρακάτω, εκπλήσσεται κανείς. Η δυσωδία του Δυτικού Ορθολογισμού επλήρωσε την Εκκλησία μας, και καλά που υπάρχουν οι μη θεολόγοι χριστιανοί, οι ζηλωτές των πατρίων και της Ορθοδόξου παραδόσεως. Και ενώ έχουμε στα χέρια μας την όντως ύψιστη και μεγαλειώδη θεολογία των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας η οποία μάλιστα γίνεται κέντρο έρευνας ακόμη και αυτών των αντίχριστων, εμείς δηλ. μερικοί από μας τρέχουμε να εντρυφήσουμε στις ανοησίες και στις βλακείες των Φραγκολατίνων, όπως τις αποκάλεσε και ο Φώτης Κόντογλου. + Και επειδή όλα αυτά έπρεπε να τα στηρί-ξουν και γραφικά για να μην τους πάρουνε με τα λεμόνια, γι’ αυτό ψάξανε, ανακάλυψαν ένα δύο χωρία, τα κόψανε, τα ράψανε, τα διαστρεβλώσανε και τα πασάρανε στους πιστούς τους για να στηρίξουν τα αστήριχτα. Έτσι λένε: Γράφει ο Παύλος στην Α΄ Κορ. 15 «ει τινός το έργον κατακαήσεται, ζημιωθήσεται, αυτός δε σωθήσεται ούτως δε, ως δια πυρός». Το πυρ όμως που γράφει εδώ ο Απόστολος Παύλος δεν είναι το καθαρτήριο. Με το πυρ αυτό θα δοκιμασθούν όλα τα έργα πάντων των ανθρώπων ανεξαιρέτως κατά την εσχάτη μέρα της κρίσεως. Και αν ο άνθρωπος είναι στην αμαρτία θα καεί και αυτός όπως τα έργα του -έτσι λέει ο στίχος- αν δε είναι δίκαιος θα σωθεί. Συμπέρασμα: Η εφευρεθείσα καινοτομία και επικερδής κακοδοξία αποτελεί βλασφημία κατά της λυτρωτικής θυσίας του θεανθρώπου την οποία προσβάλλει και υποτιμά. Ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος γράφει ότι το καθαρτήριο πυρ πρόκειται «για έναν μύθον ή μαλλον ειπειν, δι’ ένα πλούσιον μεταλλείον από το οποιον εκ περιουσίας συγκροτείται και συνίσταται η τράπεζα του Πάπα» (Αντίπαπας σελ. 42). Ο Άγιος Κύριλλός Ιεροσολύμων γράφει ότι «η προθεσμία της μετανοίας και της αφέσεως είναι εν τη ζωη ταύτη μόνον» (Βεπες 39, 237). Ο δε ιερός Χρυσόστομος λέγει: «έως μεν αν εν τω βιω τούτω ωμεν τω παρόντι, δυνατόν διαφυγειν την τιμωρίαν μεταβαλλομένους, εκεί δε απελθόντες, ανήνυτα οιμώξομεν» (Επε 5, 464). Και κλείνω με μια απορία στην οποία ας δώσει ο καθένας σας απάντηση: Γιατί ο «φιλάνθρωπος» Πάπας, ο «αντιπρόσωπος του Χριστού», ο «επί γης Θεός» και διαχειριστής της χάριτος του Αγίου Πνεύματος δεν συγχωρεί αμέσως όλες τις αμαρτίες των αποθανόντων και δεν τους απαλλάσσει από τα δεινά του καθαρτηρίου πυρός, εφόσον δύναται, αλλά μόνο επί πληρωμή;

6. Αξιομισθίες και Εμπορία του Χριστού και των Αγίων
Μετά από την πλάνη του καθαρτηρίου πυρός οι Παπικοί οδηγήθηκαν και στην πλάνη περί αξιομισθίας του Χριστού και των Αγίων. Δηλαδή: Για να χορηγήσει ο Πάπας συγχωροχάρτια, όπως είπαμε παραπάνω, παίρνει τις περισσεύουσες αξιομισθίες του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων και τις δίνει στους ανθρώπους έναντι καταβολής χρημάτων. Οι καλές πράξεις όλων αυτών που προείπαμε ήταν όχι μόνο αρκετές για να σωθούν οι ίδιοι (λες και η σωτηρία των Αγίων έγινε λόγω των καλών πράξεών τους) αλλά και περίσσεψαν. Αυτές, λοιπόν, τις διαχειρίζεται ο Πάπας ο οποίος κατέστησε την άφεση αμαρτιών αντικείμενο της πιο άθλιας συναλλαγής! Η συγχώρεση των αμαρτιών έπαψε να είναι δωρεά της σταυρικής θυσίας του Χριστού. Το Βατικανό μεταβλήθηκε σε κέντρο, όπου η σιμωνία καλλιεργείται «εκ του εμφανούς»!! Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Οι Παπικοί υποστηρίζουν ότι για να σωθεί ο άνθρωπος πρέπει να κάνει έναν αριθμό καλών πράξεων. Αν συμπληρώσει τον αριθμό αυτό σώζεται, διαφορετικά δεν βλέπει Θεού πρόσωπο. Εξαρτούν δηλ. την σωτηρία του ανθρώπου από κάποιον συγκεκριμένο αριθμό καλών έργων υποτιμώντας έτσι και εξοβελίζοντας ολοκληρωτικά τη χάρη του Θεού. Έχουν δηλ. την εργοσωτηρία. Γι’ αυτό κι έχουν επιδοθεί σε όργια καλών πράξεων και φιλανθρωπιών –όπως οι δικοί μας Λάιονς και Ρόταρι, τα παρακλάδια της Μασονίας-. Είναι δε τόσο μεγάλο το φιλανθρωπικό έργο του Βατικανού που θα το ζήλευε και η Ορθοδοξία. Δεν σταματά όμως μέχρι εδώ η σκέψη τους. Στρέφεται και καλύπτει αυτούς που δεν έχουν συμπληρώσει τον απαιτούμενο αριθμό καλών πράξεων όσο και αυτών που έχουν ξεπεράσει τον προαπαιτούμενο αριθμό. Και επιχειρούν να ικανοποιήσουν τους πρώτους από το περίσσευμα των δευτέρων. Γράφουν συγκεκριμένα: «Αι Αξιομισθίαι του Χριστου είναι άπειροι, η Παναγία υπέφερε χωρίς να έχει αμαρτίας προς εξιλέωσιν, οι δε Άγιοι υπέμειναν πολύ περισσότερα βάσανα από όσα εχρειάζοντο δια να εξοφλήσουν τα προσκαίρους ποινάς των μικρών αμαρτιών των» (Κολιτσάρα: Η Δυτική…σελ. 113). Όλα, λοιπόν, αυτά τα περισσεύματα δεν χάνονται. Συγκεντρώνονται στο ταμείο της Εκκλησίας, δηλ. του Πάπα ο οποίος και τα διαχειρίζεται. Μπορεί οποιοσδήποτε να τα λάβει έναντι πληρωμής. Ακόμη και αυτοί που πέθαναν, φυσικά μέσω των συγγενών τους!!! Σατανική πράγματι εφεύρεση. Εξευτελίζει την Εκκλησία και εξαρτά την σωτηρία του καθενός από τον κορβανά του και τις καλές πράξεις του. Κι όμως πολλοί ήταν αυτοί που βγήκαν και δογμάτισαν πάνω σε αυτές τις σαθρότητες και παρουσίασαν «υψηλή θεολογία» κάνοντας μερικούς από τους δικούς μας να μείνουν με ανοιχτό το στόμα. Μονάχα όμως ένας σαθρός εσωτερικά άνθρωπος, ένας κενόδοξος, ένας εξουσιομανής, ένας που έκανε Θεό του τον Μαμωνά, θα μπορούσε να ενστερνιστεί αυτές όλες τις αθλιότητες για τον απλό λόγο ότι όλα αυτά αποδίδουν χρήμα και δόξα. Προσωρινή βέβαια. Γι’ αυτό και οι Παπικοί σαν κινητήρια δύναμη στον προσηλυτισμό τους στα έθνη έχουν το χρήμα. Τι λέει όμως για το θέμα μας η Ορθοδοξία; «Όταν ποιήσετε πάντα τα διαταχθέντα υμιν» διακήρυξε ο Χριστός, «λέγετε ότι δουλοι αχρειοι εσμεν, ότι ό ωφείλομεν ποιησαι, πεποιήκαμεν». Δηλ. κι αν όλα τα πράξουμε, πράγμα απίθανο διότι είμαστε ατελείς, δεν δικαιούμαστε να αξιώσουμε πληρωμή από τον Θεό. Δόγμα της πίστεώς μας δεν είναι η εργοσωτηρία αλλά η Χριστοσωτηρία. Το σώμα και το Αίμα του Χριστού σώζουν, και όχι τα καλά έργα. Ο Χριστός δεν είναι εργοδότης, είναι ζωοδότης. Η βασιλεία του Θεού δεν δίδεται σαν αξιομισθία για τα καλά έργα που κάνουμε, αλλά κληρονομείται από τα κατά χάριν αδέρφια του Χριστού, αυτούς που έχουν κοινό αίμα με τον Χριστό. Κι αυτό επιτυγχάνεται μέσω των Μυστηρίων της Εκκλησίας. Πώς, λοιπόν, τολμούμε να έχουμε αξιώσεις για αμοιβές; Όλο, λοιπόν, αυτό το βρώμικο οικονομικό αλισβερίσι στηρίχθηκε στη θεωρία περί ικανοποιήσεως της Θείας Δικαιοσύνης. Θεωρία που δυστυχώς πιπιλίζεται και από ορθόδοξα στόματα. Εφευρέτης της θεωρίας αυτής, με λίγα λόγια, ήταν ο Άνσελμος Αρχιεπίσκοπος Καντερβουρίας (1033-1109). Ο Άνσελμος έγραψε ένα έργο με τίτλο «Γιατί ο Θεός έγινε άνθρωπος», όπου συνοψίζεται όλη η ουσία της Δυτικής «θεολογίας», βιοθεωρίας και κοσμοθεωρίας. Σ’ αυτό του το έργο δεν χρησιμοποίησε ούτε σε ένα σημείο την Αγία Γραφή. Χρησιμοποίησε αποκλειστικά την εξυπνάδα του και τη λογική του! Λέει λοιπόν ο Άνσελμος και κατ’ επέκταση η Δυτική παραθεολογία -για να χρησιμοποιούμε επιτέλους τις σωστές λέξεις-: Με την αμαρτία των πρωτόπλαστων προσεβλήθη η Θεία Δικαιοσύνη, η οποία επιβάλλει στο Θεό να τους τιμωρήσει με θάνατο και να τους παραδώσει στο Σατανά (Ρωμανίδου: Το προπατορικό…σελ. 17). Αυτή η δικαιοσύνη απαιτεί ικανοποίηση της οργής του Θεού με το να είναι ο Θεός αμείλικτος δικαστής και τιμωρός. Και επειδή ο άνθρωπος, κατά τον Άνσελμο, δεν μπορεί να δώσει άπειρη ικανοποίηση, ο Θεός αποστέλλει τον Υιό Του, ο οποίος ως θεάνθρωπος παρέχει αντιπροσωπευτικά την ικανοποίηση. Πρόκειται για αλλοίωση της αλήθειας περί του Θεού, αφού παρουσιάζεται ο Θεός με ιδιώματα του εμπα-θούς ανθρώπου, ο οποίος προσβάλλεται και θίγεται, αλλά και για αλλοίωση του μυστηρίου της Θείας ενανθρωπήσεως και της σταυρικής θυσίας του Χριστού. Ο Θεός από αγάπη έστειλε τον Υιό του να σταυρωθεί˙ και ο Χριστός ήλθε και ενηνθρώπησε αλλά και σταυρώθηκε εκουσίως, θεληματικά, από αγάπη για τον άνθρωπο και όχι για να ικανοποιήσει το πληγωμένο και θιγμένο εγώ του Πατέρα Του. Μάλιστα ισχυρίζεται κυνικότατα ο Άνσελμος πως ο Θεός ευχαριστείται τόσο πολύ με το αίμα του Υιού του ώστε αυτό του είναι αναγκαίο για να μπορεί να συγχωρεί τον κάθε ένοχο. Μετά την ικανοποίηση, συνεχίζει ο Άνσελμος, ο Χριστός αποζημιώνεται υποχρεωτικά από τον Πατέρα με μια αμοιβή. Όμως επειδή ο Χριστός είναι θεάνθρωπος δεν του χρειάζεται η αμοιβή. Αλλά αν ο «κερδηθείς μισθός» δεν δινόταν σε κανένα θα ήταν άχρηστος. Γι’ αυτό ο Χριστός παρέχει την ανταμοιβή, την αξιομισθία Του. Και το αποκορύφωμα όλης αυτή της διαστροφής του Ευαγγελίου που αποτελεί μια γνήσια λογική και μαθηματική ακολουθία, καταλήγει στον εξής ανείπωτο παροξυσμό του παραλόγου: «Υποχρεωτικά από τον Θεό η αξιομισθία του Χριστού παραχωρείται στον Πάπα (Προσέξτε, «υποχρεωτικά» λες και του ’χε υποχρέωση του Πάπα ο Θεός!!!). Και αυτός παντοδύναμος πλέον ρυθμίζει τα της σωτηρίας ή μη των ανθρώπων, πουλώντας την αξιομισθία του Χριστού αλλά και των Αγίων». «Ανθρώπους και κτήνη, σώσοις Κύριε», όπως έλεγε ο αείμνηστος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης!! Έτσι, λοιπόν, επήλθε το τέλος του Θεού. Γι’ αυτό και πρόσφατα πολλοί Φράγκοι «θεολόγοι» είπαν κυνικότατα ότι δεν τους ενδιαφέρει αν αναστήθηκε ή όχι ο Χριστός. Γιατί σύμφωνα με το πιστεύω όλων των δυτικών, ο Χριστός, ουσιαστικά, τελείωσε το έργο του στο Γολγοθά!! Αυτό είναι το μεγαλείο της Θεολογίας ή μάλλον παραθεολογίας της Δύσης! Και δυστυχώς ακούς από τα στόματα πολλών ορθοδόξων «όλοι το ίδιο είμαστε μωρέ», «όλοι είναι αδέλφια μας», «όλους θα τους σώσει ο Θεός»! Ο Θεός, αγαπητοί μου, δεν διατάσσεται. Ο Θεός έδωκε τους προφήτες και τις Γραφές. «Ακουσάτωσαν αυτων». Δυστυχώς όμως όλη αυτή η παραθεολογία είναι ξένη και προς τους προφήτες και προς τις Γραφές. + Στη Δύση, τέλος, αναπτύχθηκε ο σχολαστικισμός ως προσπάθεια διερεύνησης όλων των μυστηρίων της πίστεως με την λογική (Άνσελμος Καντερβουρίας, Θωμάς Ακινάτης), ενώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία επικρατεί ο ησυχασμός, δηλαδή η κάθαρση της καρδιάς και ο φωτισμός του νου, για την απόκτηση της γνώσεως του Θεού. Ο διάλογος μεταξύ του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και του σχολαστικού και ουνίτη Βαρλαάμ είναι χαρακτηριστικός και δείχνει τη διαφορά.

7. Άσπιλος Σύλληψις της Θεοτόκου
Μια ακόμη καινοτομία η οποία έγινε δόγμα στις 8 Δεκεμβρίου του 1854 από τον επιληπτικό Πάπα Πίο τον Θ΄. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο η καινοτομία αυτή έγινε δόγμα για να εδραιωθεί στη συνείδηση όλων το αλάθητο του Πάπα. Η δογματοποίηση της ασπίλου συλλήψεως της Θεοτόκου αποτέλεσε την πρόβα τζενεράλε για την δογματοποίηση του αλάθητου η οποία έγινε 16 χρόνια αργότερα. Παρά τις αντιδράσεις που υπήρχαν ο Πάπας Πίος ο Θ΄ με την συγκατάθεση και των άλλων επισκόπων δογμάτισε τα εξής: «Χάριτι του παντοδυνάμου Θεου επί τη προόψει των αξιομισθιων του Σωτήρος, η Θεοτόκος διετηρήθη καθαρά παντός εκ του προπατορικου αμαρτήματος ρύπου, την δε τοιαύτην διδασκαλίαν, ουσαν παρά του Θεου αποκεκαλυμμένην, οφείλωσι να πιστεύωσι σταθερως και ακραδάντως πάντες οι πιστοί». Υποστηρίζουν δηλ. οι Παπικοί ότι η Παναγία γεννήθηκε χωρίς προπατορικό αμάρτημα και λέγουν ότι η αλήθεια αυτή αποκαλύφθηκε από τον Θεό. Την καινοτομία αυτή ποτέ δεν την δέχθηκε η Ορθόδοξος Εκκλησία. Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης λέγει το εξής στο Πηδάλιο: «Το φρόνημα της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι ότι η προπατορική αμαρτία…μεταδίδοται εις όλους τους ανθρώπους έως και εις αυτούς τους εκ κοιλίας μητρός αγιασμένους, έως και εις αυτήν την Κυρία ημων Θεοτόκον» (Σελ. 523). Η Παναγία, λοιπόν, γεννήθηκε με το προπατορικό αμάρτημα και ελευθερώθηκε από αυτό χάρη στην μεγάλη της ταπείνωση και υπακοή στο θέλημα του Θεού, και με την δύναμη του Αγίου Πνεύματος που την σκέπασε. Ο ίδιος ο ιερός Αυγουστίνος που τόσο τιμούν οι Παπικοί γράφει ότι: «Μόνος ο Χριστός ηλθεν εν τη σαρκί ταύτη άνευ αμαρτίας», «επειδή εκ της αμαρτίας μόνος εκεινος ητο δυνατόν να ελευθερώσει, όστις ηλθεν άνευ αμαρτίας». Εξάλλου και η Θεοτόκος είχε συναίσθηση ότι ήταν άνθρωπος σαν τους άλλους, και ότι είχε και εκείνη ανάγκη σωτηρίας, γι’ αυτό και στην περίφημη ωδή της όπου υμνολογεί τον Θεό, είπε: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο και ηγαλλίασε το πνεύμα μου επί τω Θεω τω Σωτήρι μου». Αν ήταν απαλλαγμένη του προπατορικού τότε γιατί καλεί Σωτήρα τον Χριστό; Από τι να τη σώσει;
Δεν είναι όμως μόνο αυτή η διδασκαλία και θεωρία τους για την Παναγία που αντίκειται στην Αγία Γραφή και την Παράδοση. Έχουν και άλλες καινοτομίες όπως το Δόγμα περί Αναλήψεως της Θεοτόκου που θεσπίστηκε την 1η Νοεμβρίου 1950, πρόσφατα, από τον Πάπα Πίο τον ΙΒ΄ και η διδασκαλία περί Συλλυτρώσεως. Ο ίδιος ο Πάπας, σε εγκύκλιό του το 1943 είχε γράψει ότι η «Θεοτόκος προσέφερε τον Υιό της επί του Γολγοθά, συγχρόνως δε και την ολοκληρωτική θυσίαν των μητρικων της δικαιωμάτων και της μητρικής της αγάπης εις τον Αιώνιον Πατέρα ως νέα Εύα υπέρ πάντων των τέκνων του Αδάμ!! Μέσα στις φράσεις αυτές διακρίνει κανείς το νομικίστικο πνεύμα του παπισμού και απόψεις που υπερβαίνουν τα εσκαμμένα και δεν έχουν κανένα στήριγμα στην Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση. Και όλα αυτά ξεκινούν από τη μεγάλη ιδέα που τρέφουν οι Πάπες για τους εαυτούς των και ότι μπορούν να δογματίζουν όποτε θέλουν και ό,τι θέλουν. Και μάλιστα τα αποδίδουν όλα σε θεία αποκάλυψη! Όλες οι καινοτομίες τους αποτελούν θεσπισμένους και δογματισμενους προσωπικούς εγωισμούς. Ο δε σημερινός Πάπας μίλησε τελευταία για θεοποίηση της Παρθένου (Αγία Τετράδα)!!

8. Καισαροπαπισμός
Το Βατικανό είναι το μοναδικό θεοκρατικό κράτος στην Ευρώπη και στον κόσμο. Είναι κράτος εν κράτει. Ασκεί και κοσμική εξουσία. Κάτι που απαγορεύουν ρητώς οι κανόνες της Εκκλησίας όπως ο 83ος κανόνας των Αγίων Αποστόλων και ο 7ος κανόνας της Δ΄ Οικ. Συνόδου, δηλ. την ανάμειξη θρησκευτικής και κοσμικής εξουσίας. Η ιδέα αυτή των δύο εξουσιών «σφηνώθηκε» στο μυαλό των Παπών από πολύ νωρίς. Το 494 μ.Χ. ο Πάπας Γελάσιος ο Α΄ έγραψε στον Αυτοκράτορα Αναστάσιο ότι «δύο πράγματα είναι οι εξουσίες στον κόσμο: η ιερή αυθεντία των Ποντίφικων και η βασιλική εξουσία». Και μάλιστα για το στηρίξουν αγιογραφικά, καταδιαστρέβλωσαν το γραφικό χωρίο που λέει: «Κύριε, ιδού μάχαιραι ωδε δύο» (Λουκ. 22,38). Έτσι το 756 όταν ο Πάπας Στέφανος ο Β΄ έστεψε βασιλέα των Φράγκων τον Πιπίνο τον Μικρόν (ο οποίος ήταν πατέρας του Καρλομάγνου), αυτός ως εκδήλωση ευγνωμοσύνης προσέφερε στον Πάπα ορισμένα εδάφη και από τότε άρχισε η φρικτή ιστορία της ανάμειξης των Παπών στις κοσμικές υποθέσεις, πράγμα που σημαίνει πολέμους φοβερούς με εκατομμύρια νεκρούς και ποταμούς αιμάτων. Ο γνωστός ποιητής Δάντης έγραψε για τον Παπισμό: «Η εκκλησία της Ρώμης κυλιέται εις τον βόρβορον, διότι το διπλουν αξίωμα και η διπλή εξουσία συγχέονται νυν εν αυτή, μολύνοντα αυτήν και τους υπ’ αυτήν». Την συγχώνευση και ταύτιση από τον επίσκοπο της Ρώμης, της βασιλείας του Θεού με το κράτος χαρακτηρίζεται από κάποιον πατέρα της Εκκλησίας σαν «μίξιν άμικτον» και δημιουργεί «τέρας αλλόκοτον». Ώσπου φτάσαμε στο 1929 όταν ο Μπενίτο Μουσολίνι αναγνώρισε επίσημα το Βατικανό ως κράτος. Για να δικαιολογήσουν μάλιστα την ίδρυση του κράτους αυτού, που χαρακτηρίστηκε σαν «κράτος του Αντίχριστου» (Μουρατίδου π. 226), έφτασαν στο έσχατο σημείο εξαθλίωσης, ώστε να χρησιμοποιήσουν το ψέμα και την απάτη, κατασκευάζοντας τη λεγόμενη ψευδοκωνσταντίνειο δωρεά και τις ψευδοϊσιδώριες διατάξεις (οι οποίες παρέμειναν διαβόητες, σαν η μεγαλύτερη πλαστογραφία στην Ιστορία). Σήμερα το Βατικανό έχει έκταση 0,44 τετρ. χιλιόμετρα, 1000 περίπου κατοίκους και διαθέτει φρουρά, φυλακή, νόμισμα, δικαστήρια, υπουργεία, διπλωμάτες, ραδιοτηλεοπτικά μέσα, πρακτορείο ειδήσεων, εφημερίδες και την περίφημη αιμοσταγή τράπεζα του «Αγίου Πνεύματος». (Αν δεν καλείται αυτό βλασφημία Αγίου Πνεύματος στην κυριολεξία, τότε τι καλείται!!) Ας ακούσουμε όμως κάποιες δραστηριότητες του Βατικανού αναμεσόν των αιώνων για να μπορέσει να κρατήσει την κυριότητά του και την εξουσία του.
1.Οργάνωσε και κατηύθυνε τις ληστρικές και επαίσχυντες Σταυροφορίες εναντίον της Ορθόδοξης Ανατολής και του Ελληνισμού.
2.Είναι ο φυσικός και ο ηθικός αυτουργός της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως.



Τελευταία Νέα
13/12/2018
Ομιλία του π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου (π. Λίβυος) στα "Θεοπρομητορικά 2018"
5/12/2018
Πρόγραμμα "Θεοπρομητορικών 2018"
copyright © Ιερός Ναός Αγίας Άννης Κατερίνης, 2012. *designed & powered by: Designed By Jellyfish Artworks   Powered By Net.Works